Afscheid van een lieve opa

Begin vorig jaar, toen Viktor 10 maanden oud was namen we afscheid van zijn oma (mijn schoonmama), veel te vroeg.  Ik schreef hoe we dringend nood hadden aan 'rust', we werkten die winter een beetje in ons huis en zouden twee weken later verhuizen. Viktor begon stilaan wat langer te slapen...het waren vermoeiende tijden. Een eerste kind is toch een hele aanpassing.

Toen Viktor zijn jonge oma stierf, bleek ik al zwanger te zijn van Stella, waarvan we op dat moment nog niet op de hoogte waren. Ze vroeg me nog  bij haar afscheid of er een nog een kindje zou komen, een broer of zus voor Viktor en ik zei: "ja hoor dat komt er zeker" want we wilden graag meer dan een kind. Ik denk dat ze stiekem (net als ikzelf) hoopte op een kleindochter. Ze leeft verder in Stella, dat voelen we zo aan (met haar wijze blik). De zwangerschap was niet zo gemakkelijk, Viktor zou pas gaan doorslapen tegen de geboorte van zijn zus. Het eerste jaar van Stella was ook een serieuze beproeving waar we nog niet van bekomen zijn.

Enkele weken geleden zag alles er ineens weer veel beter uit. Ik voelde me gelukkig, we vierden Stella haar eerste verjaardag en we begonnen stilaan weer plannen te maken om ons huis verder af te werken. De kinderen worden 'groter'  (Stella een jaar en Viktor tweeeneenhalf jaar).

 Stella slaapt redelijk door en Viktor zou op 9 november starten in een Freinetschool in de buurt, een toffe school die we konden vastleggen omdat beide opa's voor Viktor gingen 'kamperen', drie dagen en nachten.

En toen gebeurde er op 6 november iets wat hard aankwam, die lieve  gezonde opa, die zich zo goed herpakt had na het overlijden, kreeg s 'nachts een herseninfarct. Hij kreeg dezelfde dag nog een operatie om de druk weg te nemen in zijn hoofd maar werd daarna in een kunstmatige coma gehouden op de intensieve eenheid. Op 10 november kregen we te horen dat er geen behandeling meer was voor zijn toestand. Als hij al zou kunnen ontwaken zou er geen menswaardig leven meer mogelijk zijn. We kregen nog tot donderdag om afscheid te nemen. Zowel de oma en de opa van onze kinderen waren gezonde mensen, die veel fietsten en gezond leefden.

Op vrijdag 20 november was er een afscheidsviering, die veel gelijkenissen had met die van de oma. Muziek die hij zelf gekozen zou hebben en een levensverhaal...hij ging de avond voor de beroerte nog naar een optreden van  Chantal Acda  (klik op het filmpje onderaan) in het cultureel centrum. Ik kende deze muziek nog niet. We gebruikten ook het nummer 'Arms Up High' in de viering en ben blij dat hij me dit leerde kennen. Het is de laatste muziek die hij gehoord heeft. Zijn echte muziekheld was echter Van Morrison.

Het was een lieve opa voor Vik en Stella,  hij kwam graag op bezoek bij hen. De zondag ervoor kwam hij nog even langs om te puzzelen met Viktor (Viktor zijn nieuwe hobby is puzzels maken).

Hij was altijd geïnteresseerd in de kinderen, bracht Viktor maanden lang naar de onthaalmoeder zodat ik en Stella fijn in pyjama konden blijven zitten thuis na de nachten met amper slaap. 

Zo kreeg Viktor een sterke band met opa, tientallen keren gingen ze naar de kinderboerderij. Hij vroeg dan altijd de toestemming of hij een chocomelkske mocht drinken of een ijsje mocht eten. We geven niet graag te veel suiker en nu denk ik soms dat hij beter gewoon gegeven had wat hij zelf wou geven. dat dat de taak is van grootouders.

Ook nu wou hij graag, indien nodig, Viktor naar school brengen en hem na school ophalen zodat hij niet naar de opvang zou moeten op jonge leeftijd. Hij zei dat hij hoopte dat ze Viktor op school niet zouden veranderen, hij is nogal actief, luidruchtig en wild. Dat hij zou kunnen blijven zoals hij was.

Dit komt veel harder aan dan verwacht, mede door de totale oververmoeidheid en stress. Het leven is natuurlijk niet altijd zo mooi als instagram en blogprentjes doen vermoeden. Toch schrijf ik dit graag hier neer, ook omdat hij een grote fan was van mijn blog. Als ik een tent maakte voor de kinderen of vakantiefoto's postte volgde er steevast een email hoe mooi hij het vond. Elke foto van de kinderen werd op zijn computer opgeslagen.

Bedankt aan iedereen die hulp bood de laatste weken, voor de kaartjes, hulp in de vorm van eten en of oppas van de kinderen. Merci Jenske voor de lekkere groententaart die plots aan huis werd geleverd, Karen voor de Tony chocolade (chocolade is altijd een goed idee), Noëlla voor de 'rouw'kost ( een variant van kraamkost), Joke voor het mooie stofje, Hella voor de babysit-hulp en mooie trui voor Vik, Mieke voor de lekkere soep en granolarepen, Kim voor de zakjes met snacks zodat we zeker iets zouden eten in het ziekenhuis...en al de mensen die ik nu vergeet. Dat bloggers lieve mensen zijn, wisten we natuurlijk al wel.

Wat ik leerde voor de toekomst is dat het brengen van eten een heel aangename en welkome hulp is. De dagen rond een begrafenis hebben wel wat weg van de 'kraamtijd' waar de kraamhulp kraamkost (zie Mme Zsazsa) kookt, de kinderen helpt verzorgen, de was doet enz...Er is letterlijk geen energie over om te winkelen en te koken.

Veel mensen, net zoals ik zelf, zeggen, bel maar als er iets is of als ge iets nodig hebt. Maar om een of andere reden kost dat ook energie, de telefoon pakken en iemand bellen om te vragen of die persoon eten wil komen brengen. Het is niet iets wat ik snel zal doen.

Vandaag gingen we naar de kinderboerderij waar opa altijd met Viktor wandelde, eerst met de buggy, later met de loopfiets. Ook vorig jaar, de dag na de uitvaart van mijn schoonmama, wandelden we daar met met 'opa'...hij zou nog een mooie tijd tegemoet gaan met zijn kinderen en kleinkinderen. Alles is nu weer anders, zijn verjaardag volgend weekend, de feestdagen...

 

Viktor vertelden we dat opa op de maan woont, dat is heel ver weg, daar kom je zo maar niet van terug. Hij weet dat hij nooit meer terugkomt maar dat hij wel kan wuiven naar boven. Stella zal geen herinneringen hebben.

Hieronder een foto die ik trok vorige winter in maart, op straat in mijn badjas, terwijl opa met Viktor naar zijn auto wandelde om hem naar de opvang te brengen. Hij moest altijd wandelen aan de veilige kant van de huizen met een stevige tred en stevige handdruk. Terwijl Viktor vertelde wat hij allemaal zag. Het gaf me veel rust om een jonge baby niet te moeten aankleden en in de auto te moeten zetten in de kou ,

Bedankt daarvoor!

those we loved but lost are no longer where they were but are always where we are

http://tie-ne.blogspot.com/2014/01/milestone-baby-card-10-maanden-en.html

Over zelfgemaakte kleedjes, stoffenruil en het kleuterke

 Ik had nog enkele kleertjes te bloggen die ik afgelopen zomer maakte voor mijn dochter. Simpele kleren, maar daarom niet minder leuk.

Dit warme jasje maakte ik al eens eerder als kraamcadeau en nu maakte ik er eentje voor Stella. Het komt uit  het boek 'Zo Geknipt!', het stofje is er een van Soft Cactus. Zo gemakkelijk te maken en vooral héél handig om snel aan te doen zonder getrek aan smalle mouwen. Het jasje is maat 62-68 maar Stella past er op een jaar nog vlotjes in.   

 dochter met ochtendhumeur

Het Grace kleedje maakte ik ook als verjaardagsjurkje. Het staat haar wel en ik had nog wat van deze Soft Cactus liggen dus maakte ik er nog eentje in een maatje groter. Voorlopig hangt het nog in de kast.

 Hieronder nog een simpel leggingske met bijpassend haarbandje. Stofje komt van Habiba in Leuven.

 

 Toen ik deze foto trok viel het me op hoe fel ze op mij lijkt als baby, kijk zelf maar hieronder

Het onderstaande kleedje is heel leuk om te maken. Het is het tricot babykleedje van Lily en Woody. Een patroon in maat 62 en 80 (alle maten van 0 tot 2 jaar zijn onderweg!) dat heel snel in elkaar steekt. Ik maakte het in maat 80, wat voor Stella nog lang is, in een stofje van Froy en Dind. Ideaal om in te spelen!

 Ik herhaalde het patroontje nog eens met deze konijnenstof. Ik kocht een kleedje maat 122 in de solden bij H&M en verknipte dat tot een mini kleedje. Doorlopende print zat er dus niet in maar ik kon niet weerstaan aan de konijnen.

Kleedjes dat maak ik graag maar ik denk als Stella zou mogen kiezen, ze het liefste een sponsen pyjama zou aandoen om de dag door te komen. Pyjama's blijven favoriet dus maakte ik nog eens de Kiind jumpsuit met stoffen van Habiba. Altijd een succes en snel klaar!

 Tot slot nog twee simpel A-lijntjes, gemaakt van stukjes stof die ik kreeg via een swap op Instagram en een stukje vintage kussensloop. Stella heeft de ideale leeftijd nu voor A-lijntjes (ze vallen mooier als baby rechtstaat of stapt). Body'ke en kousenbroek aan en hup kleedje erover.

 Vorige week organiseerde Marleen een leuke stoffenruil bij haar thuis. Ik kwam thuis met een grote stapel mooie stofjes van Linde, An,  Mieke, Joke, Nele, Marleen en Hella. Ik kan dus weer even verder!  Heel leuk zo stoffen ruilen (in mijn geval kopen want ik had niet veel ruilwaar) die een ander wegdoet. Vaak ben je je eigen stoffen die in de kast liggen echt beu gezien maar vindt iemand anders ze wel nog geweldig, soms heb je nog heel wat restjes liggen...Voor Stella kleedjes heb ik in ieder geval geen grote stukken nodig.

kijk hoe schoon!

 Als iemand nog leuke kleine meisjeskleedjespatronen weet, laat maar weten!
Viktor gaat stilaan ook van maat 86 naar maat 92 zodat ik weldra met Zonen09 pratronen aan de slag kan, eindelijk! Hij start na de herfstvakantie met school. Deze week ging hij al eens een halve dag oefenen en dat ging zonder tranen...toch gek zo een klein kleuterke voor de eerste keer afzetten. Die was toch nog maar net geboren?!?

In deze blogpost had ik het over opvoeden zonder te veel straffen/belonen en over de twijfel over de schoolkeuze.
Ondertussen zijn we heel blij met onze keuze voor een kleinere Freinetschool waar kinderen veel leren door ervaringen en zelf dingen ontdekken. Ik had het toen over onvoorwaardelijk opvoeden, aangezien Viktor zijn 'terrible two's' eraan kwamen en ik moet zeggen, er was niks terrible aan. Koppige fases zijn vooral een kwestie van geduldig zijn en af toe ook de humor van dat 'puberen' inzien. De dingen die ik toen beschreef hebben in ieder geval  wel geholpen er ontspannen mee om te gaan. Echte driftbuien hebben we nog niet gezien.

 Mensen zijn er soms heel goed in om anderen bang te maken in hun keuzes, gebaseerd op totale onzin. Als je wil thuisbevallen worden er ook ineens horrorverhalen bovengehaald van 'horen zeggen' ( nooit uit eigen ervaring) en zo kreeg ik nu te horen dat er van kinderen uit Freinetonderwijs 'later niks komt'. Na vele gesprekken met mensen die het zelf volgden, ouders en leerkrachten ben ik gerustgesteld. Dit komt helemaal goed en weer een bevestiging dat je altijd naar uw gevoel moet luisteren. Dat is de belangrijkste les die ik leerde sinds ik kinderen heb.
Ik was alvast blij met wat ik las op hun website:
 "Het is voor ons van belang dat kinderen hun gevoelens leren uiten en verwoorden, maar zeker in eerste instantie dat ze hun gevoelens leren herkennen. Hiervoor willen we hen ruimte bieden en voor hen een veilige haven trachten te creëren waarbinnen dit kan.
Belangrijk is het kunnen uiten op een aanvaardbare manier als het kunnen omgaan met de meningsuitingen van anderen. Belangrijk is het het aanscherpen van het inlevingsvermogen van kinderen zodat ze zicht krijgen op de gevolgen van hun interacties. We brengen kinderen verantwoordelijkheidsgevoel bij en laten hen hierin evolueren.''

Workshop Studio Loup-je

Ik won een leuke workshop bij Studio Loup-je. Jenske richtte dit eigen atelier op en geeft er nu teken- en knutsellessen aan kinderen en volwassenen maar dus ook de 'Moeders night out'. En dat is nu nét wat ik nodig had, een creatieve avond voor mezelf. Op het programma stond een plantenhanger knopen, je ziet ze nu her en der verschijnen in winkels en op Pinterest. Een beetje nostalgisch met de macramé uit de jeugdjaren. Het was een hele fijne avond met leuk gezelschap, een mooie locatie en heel lekker eten dat Jenske kookte voor ons. 

De volgende les gaat door op 18 november ( houten speelgoed maken). Wie weet kan jij ook nog meedoen?

Hieronder enkele sfeerbeelden van de eerste workshop.

  

  

  

  

 Ik ging vorige week een dagje naar Antwerpen met Hella, ik kwam er heel wat plantenhangers tegen waaronder deze bij Tinsel en Prinses op de erwt.

 

En deze is die van mij 

Stella is een jaar, een terugblik

Oh mijn kleine Stella is een jaar geworden vorige week! 

Wat was ik blij toen ik te weten kwam dat we een meisje kregen, een meisje waar ik kleedjes voor kan naaien (ik maakte heel wat kleedjes de laatste maanden, misschien komen ze nog eens in een blogpost). Naaien voor een dochter vind ik toch anders dan voor een zoon.

 Als je baby verjaart denk je automatisch terug aan de zwangerschap en de bevalling, die eerste speciale dagen na de geboorte. Ik blijf de kraamweek iets magisch hebben. Zo zal ik niet snel op bezoek gaan bij een gezin in die eerste tijd (tenzij ze natuurlijk graag wat praktische hulp willen), die eerste week is rust zo belangrijk en de eerste dagen komen nooit meer terug. Ik ben van mening dat een baby die eerste dagen enkel moeten wennen aan zijn ouders, de geur van de moeder, het geluiden van het huis, de broer/zussen...en niet van arm op arm moet gaan die eerste periode. Bevallen moeders zijn meestal leeuwinnen die niet zo graag hun welp uit handen geven.

Ik had het geluk twee keer een bevalling te krijgen zoals ik het stiekem 'gedroomd' had. Je moet daar natuurlijk een beetje geluk mee hebben want je hebt niet alles in de hand, maar ik ben van mening dat je wel héél veel zelf in handen hebt. Ik geloof nog steeds zeer sterk in de kracht van vrouwen, dat vrouwen meestal zélf kunnen bevallen, met hun eigen weeën op hun eigen tempo, als ze ondersteund worden door een vroedvrouw en hun partner. Ik blijf dan ook zwangere vrouwen ervan overtuigen dat bevallen toch vooral heel 'fijn' en speciaal is, dat ik jaloers ben dat ze het mogen meemaken. En achteraf krijg ik dan vaak te horen van die mensen: 'je had gelijk'. Deze boek leen ik vaak uit aan vrouwen die meer willen weten over natuurlijk bevallen.

Wat je zelf in de hand hebt zijn je voorbereiding, de boeken die je leest, de mensen die rond je hebt bij de bevalling, de vroedvrouw die je opvolgt, de plaats waar je bevalt, de sfeer die er hangt, de kraamhulp die je kiest...die dingen zorgde ervoor dat ik twee keer een fijne thuisbevalling had, op eigen kracht beviel met de hulp van een zalig vroedvrouwenteam. Zo een belevenis, daar kan je jaren op teren.

 

 
Na de geboorte van Viktor had ik een roze wolk die zowat een jaar duurde...ook bij Stella heb ik mooie herinneringen aan de kraamtijd, al is het natuurlijk wel 'anders' dan bij een eerste kind. Je zit  minder in een cocon, je blijft minder in bed en alles beleef je niet voor de eerste keer. Al kozen we weer bewust voor een aantal dagen/weken 'rust' en weinig bezoek.

Ook het zwanger zijn beleef je minder bewust bij een volgende zwangerschap merkte ik, door de drukte van nog een peuter in huis. Het eerste levensjaar was ook niet het gemakkelijkste jaar uit ons leven, door de vele onderbroken nachten.
Toch was het ook heel speciaal, in oktober bevallen op de uitgetelde datum en met een klein baby'ke thuis zijn tijdens de herfstdagen. Het was trouwens heel mooi weer vorig jaar rond 17 oktober, waardoor ik meteen na de bevalling al in de zon kon zitten met baby in draagdoek.

En kijk, nu is ze al een jaar geworden! Al slaapt ze maar af en toe eens écht door, het komt allemaal goed uiteindelijk.

Stella is een heel schattig meisje met heel wat temperament! Ze kreeg een leuke feestje met familie, taart en cadeautjes waaronder mijn zelfgemaakte tent, een rieten poppenwagentje en een Fisher Price platenspelertje. De kaars uitblazen was voor de broer.

feestvarkentje op de taart

oh flikkertjes!

oh wat mooi
broer bijt op zijn lip om de kaars niet meteen uit te blazen

Ik maakte een verjaardagskleedje van toepasselijk 'Dear Stella' stof, met bijpassend kroontje (het Grace babyjurkje van Emma en Mona en de kroon volgens de snelle handleiding van Leven met Liv)

zakjes om te trakteren bij de onthaalmoeder (met Jip en Janneke rozijntjes)
  
een mooi gebreid truitje kreeg ze van haar tante, uit het breiboek van Julija.

milestone card

De avond voor haar verjaardag liep ze ineens door de kamer, al weken deed ze 'enkele' pasjes maar ze ging al snel weer zitten en kroop dan verder, nu ineens kreeg ze het vertrouwen om echt te stappen. Ze loopt ook graag achter het poppenkoetsje, de stofzuiger of het houten karretje aan. Ze is dus nu een dreumes of peuter en geen baby meer, de eerste driftbuien als iets niet gaat zoals zij wilt zijn ook al gearriveerd! Ze imiteert ook veel en zegt woorden na.

We zitten ondertussen alweer aan een jaar borstvoeding, ook een mijlpaal.Viktor kreeg het 15 maanden lang en is zelden ziek, ook Stella had op haar verjaardag pas haar eerste echte verkoudheid. Leve de antistoffen :)


Een collega stuurde me vorig jaar het liedje Oktoberkind van Liselore Gerritsen, wat ik toen heel toepasselijk vond voor de tijd van het jaar, waar baby op haar allereerste dag  in een rieten mandje kon genieten van de laatste zonnestralen van het jaar...

"Oktoberkind, oktoberkind, opdat jij niet vergeet.
De allerlaatste zoete braam is de eerste die jij eet.
Een laatste warme zonnestraal verwarmt jouw eerste dag
En een laatste zwaluw die vertrekt is de eerste die jij zag.
Dat is waarom een oktoberkind niet geloofd in laatste dingen
't zal een herfstdag als een lentedag bezingen."