Stella is een jaar, een terugblik

Oh mijn kleine Stella is een jaar geworden vorige week! 

Wat was ik blij toen ik te weten kwam dat we een meisje kregen, een meisje waar ik kleedjes voor kan naaien (ik maakte heel wat kleedjes de laatste maanden, misschien komen ze nog eens in een blogpost). Naaien voor een dochter vind ik toch anders dan voor een zoon.

 Als je baby verjaart denk je automatisch terug aan de zwangerschap en de bevalling, die eerste speciale dagen na de geboorte. Ik blijf de kraamweek iets magisch hebben. Zo zal ik niet snel op bezoek gaan bij een gezin in die eerste tijd (tenzij ze natuurlijk graag wat praktische hulp willen), die eerste week is rust zo belangrijk en de eerste dagen komen nooit meer terug. Ik ben van mening dat een baby die eerste dagen enkel moeten wennen aan zijn ouders, de geur van de moeder, het geluiden van het huis, de broer/zussen...en niet van arm op arm moet gaan die eerste periode. Bevallen moeders zijn meestal leeuwinnen die niet zo graag hun welp uit handen geven.

Ik had het geluk twee keer een bevalling te krijgen zoals ik het stiekem 'gedroomd' had. Je moet daar natuurlijk een beetje geluk mee hebben want je hebt niet alles in de hand, maar ik ben van mening dat je wel héél veel zelf in handen hebt. Ik geloof nog steeds zeer sterk in de kracht van vrouwen, dat vrouwen meestal zélf kunnen bevallen, met hun eigen weeën op hun eigen tempo, als ze ondersteund worden door een vroedvrouw en hun partner. Ik blijf dan ook zwangere vrouwen ervan overtuigen dat bevallen toch vooral heel 'fijn' en speciaal is, dat ik jaloers ben dat ze het mogen meemaken. En achteraf krijg ik dan vaak te horen van die mensen: 'je had gelijk'. Deze boek leen ik vaak uit aan vrouwen die meer willen weten over natuurlijk bevallen.

Wat je zelf in de hand hebt zijn je voorbereiding, de boeken die je leest, de mensen die rond je hebt bij de bevalling, de vroedvrouw die je opvolgt, de plaats waar je bevalt, de sfeer die er hangt, de kraamhulp die je kiest...die dingen zorgde ervoor dat ik twee keer een fijne thuisbevalling had, op eigen kracht beviel met de hulp van een zalig vroedvrouwenteam. Zo een belevenis, daar kan je jaren op teren.

 

 
Na de geboorte van Viktor had ik een roze wolk die zowat een jaar duurde...ook bij Stella heb ik mooie herinneringen aan de kraamtijd, al is het natuurlijk wel 'anders' dan bij een eerste kind. Je zit  minder in een cocon, je blijft minder in bed en alles beleef je niet voor de eerste keer. Al kozen we weer bewust voor een aantal dagen/weken 'rust' en weinig bezoek.

Ook het zwanger zijn beleef je minder bewust bij een volgende zwangerschap merkte ik, door de drukte van nog een peuter in huis. Het eerste levensjaar was ook niet het gemakkelijkste jaar uit ons leven, door de vele onderbroken nachten.
Toch was het ook heel speciaal, in oktober bevallen op de uitgetelde datum en met een klein baby'ke thuis zijn tijdens de herfstdagen. Het was trouwens heel mooi weer vorig jaar rond 17 oktober, waardoor ik meteen na de bevalling al in de zon kon zitten met baby in draagdoek.

En kijk, nu is ze al een jaar geworden! Al slaapt ze maar af en toe eens écht door, het komt allemaal goed uiteindelijk.

Stella is een heel schattig meisje met heel wat temperament! Ze kreeg een leuke feestje met familie, taart en cadeautjes waaronder mijn zelfgemaakte tent, een rieten poppenwagentje en een Fisher Price platenspelertje. De kaars uitblazen was voor de broer.

feestvarkentje op de taart

oh flikkertjes!

oh wat mooi
broer bijt op zijn lip om de kaars niet meteen uit te blazen

Ik maakte een verjaardagskleedje van toepasselijk 'Dear Stella' stof, met bijpassend kroontje (het Grace babyjurkje van Emma en Mona en de kroon volgens de snelle handleiding van Leven met Liv)

zakjes om te trakteren bij de onthaalmoeder (met Jip en Janneke rozijntjes)
  
een mooi gebreid truitje kreeg ze van haar tante, uit het breiboek van Julija.

milestone card

De avond voor haar verjaardag liep ze ineens door de kamer, al weken deed ze 'enkele' pasjes maar ze ging al snel weer zitten en kroop dan verder, nu ineens kreeg ze het vertrouwen om echt te stappen. Ze loopt ook graag achter het poppenkoetsje, de stofzuiger of het houten karretje aan. Ze is dus nu een dreumes of peuter en geen baby meer, de eerste driftbuien als iets niet gaat zoals zij wilt zijn ook al gearriveerd! Ze imiteert ook veel en zegt woorden na.

We zitten ondertussen alweer aan een jaar borstvoeding, ook een mijlpaal.Viktor kreeg het 15 maanden lang en is zelden ziek, ook Stella had op haar verjaardag pas haar eerste echte verkoudheid. Leve de antistoffen :)


Een collega stuurde me vorig jaar het liedje Oktoberkind van Liselore Gerritsen, wat ik toen heel toepasselijk vond voor de tijd van het jaar, waar baby op haar allereerste dag  in een rieten mandje kon genieten van de laatste zonnestralen van het jaar...

"Oktoberkind, oktoberkind, opdat jij niet vergeet.
De allerlaatste zoete braam is de eerste die jij eet.
Een laatste warme zonnestraal verwarmt jouw eerste dag
En een laatste zwaluw die vertrekt is de eerste die jij zag.
Dat is waarom een oktoberkind niet geloofd in laatste dingen
't zal een herfstdag als een lentedag bezingen."

Lotusgeboorte, over de moederkoek enzo

De placenta, een beetje vreemd onderwerp misschien om over te bloggen, zo tussen de haakwerkjes en babyspulletjes door, maar ik vind dit super interessante en ook belangrijke informatie om te weten als je gaat bevallen. 

In de meeste gevallen, (in het ziekenhuis waar ik werkte en al de ziekenhuizen waar ik stage deed als vroedvrouw) wordt de navelstreng meteen na de geboorte afgeklemd en doorgeknipt, een standaard routine die men uitvoert, maar die niet zonder gevolgen is.

 Door de navelstreng door te knippen wordt de baby gescheiden van de placenta die hem 9 maanden heeft gevoed. Naast voedingsstoffen scheidt dit orgaan ook alle vitale hormonen af, nodig om de zwangerschap te behouden en voor te bereiden op de borstvoeding. Als de geboorte nadert, voorziet het de baby van antistoffen als bescherming voor de eerste drie maanden van het leven. Er vindt een voortdurende uitwisseling van bloed plaats tussen placenta en baby, deze uitwisseling gaat nog verder nadat de baby al geboren is en de navelstreng nog aan het 'kloppen' is. 

Een grote hoeveelheid bloed zit op dat moment nog in de navelstreng en de placenta (dit is nog een groter percentage bloed bij premature baby's). Als je dan na de geboorte de navelstreng meteen doorknipt kan dit bloed niet terug naar de baby vloeien. Dit bloed behoort echter toen aan de baby en bevat belangrijke voedingsstoffen, het doorknippen kan traumatisch zijn voor een baby en de baby loopt een groot deel van essentiële stoffen (zuurstof, ijzer, hormonen, stamcellen, vitaminen, mineralen) mis. 

Als je de navelstreng laat uitkloppen, krijgt de baby nog zuurstof binnen via de navelstreng waardoor die geleidelijk kan wennen aan het 'ademhalen', wat beter is dan in een 'schok' aangewezen te zijn op de nieuwe ademhaling. Voor de gezondheid van je baby is het dus van groot belang de navelstreng te laten uitkloppen. Placentahormonen zijn ook bekend om te helpen bij het bindingsproces tussen moeder en kind in de weken na de geboorte.

Het duurt tussen 5 en 60 minuten vooraleer de navelstreng volledig is uitgeklopt, tot dan kan je gewoon afwachten. Zelfs tijdens een keizersnede kunnen artsen 1 tot 3 minuutjes wachten als je het vraagt. Deze 180 seconden kunnen jouw baby's leven veranderen. Wanneer de navelstreng niet wordt doorgeknipt, mag de baby in een rustig tempo de scheiding tussen hem en de moeder compleet maken. In 2008 bleek uit een onderzoek van twee artsen dat bij vroeggeborenen drie minuten langer wachten met het doorknippen van de navelstreng, de helft van het aantal bloedtransfusies scheelt. Er is dus geen enkele reden voor om de navelstreng door te knippen (in een situatie zonder complicaties).

Het kan dus ook anders..

Bij een halve lotusbevalling laat men de navelstreng volledig uitkloppen om hem dan pas door te knippen (er moet geen klem meer op want er zit geen bloed meer in). Het kan dat de moederkoek nog niet geboren is op dat moment. Als de placenta wel al geboren is kan deze in een doosje of doek langs de baby gelegd worden zodat die verder kan uitkloppen. 

Bij mij ging het twee keer op deze manier, de moederkoek werd snel geboren na de baby en klopte dan nog een half uur uit. Zo konden voedingsstoffen worden uitgewisseld (zie foto).

Bij een volledige lotusbevalling wacht je tot de placenta is ingedroogd en de navelstreng vanzelf afvalt (na een paar dagen), de placenta wordt dan in doeken gewikkeld en blijft verbonden aan de buik van de baby. 

'Lotusbaby's' zijn vaak de eerste tijd heel rustig en tevreden. Meestal komen ze na de geboorte niet onder hun geboortegewicht, zoals de meeste baby's en hebben ze minder met ziektes te kampen.

Als je bevalt in een ziekenhuis heb je recht op een 'geboorteplan', wat veel mensen niet weten. Je zet op papier wat je graag wel en niet wil bij het moment van de geboorte (bijv de houding waarin je wilt bevallen, geen knip, baby meteen aan de borst leggen voor er vitaminen en oogdruppels gegeven wordt enz). Hierin kan je laten weten dat je graag de navelstreng wil laten uitkloppen, het kost maar enkele minuten 'tijd', ook bij een keizersnede. 

De gynaecoloog zal je deze info niet snel vertellen, met wat geluk heb je een heel goede vroedvrouw die je informeert...ik wist deze informatie ook pas nadat ik zelf twee keer thuis beviel en kwam het, raar maar waar, in geen enkele verloskundeboek tegen tijdens mijn studies. We leerden dat zodra de baby eruit is, de navelstreng direct moet worden doorgeknipt en dat de placenta binnen één uur geboren moet zijn.

*Wie meer info wil over dit thema kan hier wat lezen. 

* In dit filmpje '90 seconds to change the world' spreekt Dr. Alan Greene voor TEDxBrussels over het uitkloppen van de navelstreng (slecht 1,5 minuten wachten) en de grote verschillen die dit zou maken voor de mens, indrukwekkend!

  moederkoek is hier al geboren en nog verbonden met Stella en ligt in een plastieken bakje zodat de navelstreng  verder kan uitkloppen

doorknippen van de navelstreng, deze voelt koud aan en kan met een koordje worden afgebonden en doorgeknipt.

De moederkoek, een levensbelangrijk orgaan dus tijdens zwangerschap en geboorte,  verdient wel wat meer respect dan zomaar onder 'ziekenhuisafval' in de vuilbak gekieperd te worden :) In veel culturen wordt de placenta geeerd en soms zelfs gezien als overleden tweelingbroertje of- zusje en ritueel begraven. De placenta van Viktor werd begraven in de tuin van mijn ouders (we hadden toen geen eigen tuin) en die van Stella zit nog in de diepvries om er een boompje op te planten.

Het laten uitkloppen van de navelstreng heeft ontzettend veel voordelen en je hoeft er niets voor te doen, het kost geen geld, het enige wat je ervoor nodig hebt is een beetje tijd, en mensen rondom je met een beetje geduld.

Hadden jullie een (halve of hele) lotusgeboorte? Werd er de navelstreng meteen doorgeknipt als de baby op de buik werd gelegd? Wat deden jullie met de placenta?

Geboorteverhaal van Stella

Ik schreef het verhaal van de geboorte van Stella op, omdat het leuk is voor haar later, omdat je zo snel alles vergeet...en omdat ik zelf heel graag geboorteverhalen lees. Ik wil ook laten zien dat bevallen ook gewoon fijn kan zijn.

De zwangerschap van Stella verliep ‘gezond’, er waren geen complicaties maar ik had heel weinig energie en het was daardoor wel een ‘vermoeiende’ zwangerschap. Ik was in het begin een paar weken heel slap met keelontstekingen tot gevolg en kreeg al snel weer bekkenpijn en veel harde buiken. De baby was ook al heel vroeg bewegelijk, wat ook vermoeiend was. Viktor was negen maanden oud toen ik zwanger werd, hij kreeg nog borstvoeding en vroeg veel aandacht. Ik heb nog nooit zo veel geslapen als deze zwangerschap.

Naar het einde van de zwangerschap werd het nog wat zwaarder. Deze zwangerschap voelde letterlijk ‘zwaar’ aan, de buik voelde heel groot alsof er een mega groot kind in huisde en af en toe had ik een beetje schrik om weer te bevallen, maar die ‘schrik’ verdween gelukkig naar het einde toe. Bij een tweede weet je hoe het voelt en besef je wel dat het gewoon  ‘effe hard werken’ is. Dat ik zou thuis bevallen stond meteen al vast, de vorige bevalling was zo goed meegevallen met de begeleiding van de vroedvrouwen van GIC Geel dat we ook nu hiervoor kozen. Ik wilde alles weer bewust meemaken op mijn eigen manier en niet zoals het in het ziekenhuis volgens allerlei ‘regels’ gaat. We gingen enkel voor drie echo’s naar de gynaecoloog en voor de rest naar het GIC, opnieuw volgden we haptonomie bij Jo. Ik vond de bezoekjes heel leuk en wou er niet aan denken dat dit misschien de laatste keer zou zijn.

Ik had de laatste weken enorm veel voorweeën, ze deden echt pijn, waren regelmatig maar werden in tegenstelling tot echte weeën niet sterker en vielen na een paar uren steeds weer stil, ik voelde wel dat ze effect hadden, dat de baby steeds meer indaalde en dat alles werd klaargestoomd voor de bevalling. Ik had enorm veel nestdrang naarmate de datum naderde, alles moest proper en opgeruimd zijn. Ik wist zeker dat ‘overtijd’ gaan geen optie was voor mijn lichaam en had het gevoel dat ik ‘heel vlot’ zou bevallen, als ik dat maar vaak genoeg tegen mezelf zei..

De weeën begonnen uiteindelijk dan écht op vrijdag 17 oktober, rond 1u30 s’ nachts, op de uitgetelde datum. Ik lag in bed maar kon, zoals zo vele nachten, niet slapen dus besloot ik nog wat te haken aan een dekentje waarvan ik het vermoeden had dat het niet meer zou afgeraken tegen de komst van de baby. Ik haakte heel wat af deze zwangerschap, als therapie tegen slechtgezindheid en vermoeidheid. Na een tijdje besloot ik om op te staan en onder wat tv te kijken. Ik timede de weeën op de Ipad met een app die ik ook bij de vorige bevalling gebruikte en ze kwamen om de 2 tot 3 minuten en werden steeds sterker. TV kijken lukte al snel niet meer. 

Na 45 minuten kreeg ik meer pijn en besefte ik dat het nu echt begonnen was. Ik zag het wel zitten om vandaag een nieuwe baby te krijgen, zo net voor een weekend. Om half 3 besloot ik Jan wakker te maken zodat hij de zitbal en het bevalbadje (dat al half opgeblazen klaarstond) van de zolder te halen. Ik zette mijn cd met bevallingsmuziek op en had hier en daar ook snel wat opgeruimd.

We hadden bij vroedman Jo op het einde van de zwangerschap nog houdingen geoefend om de weeën op te vangen en die kon ik nu proberen. Ik kon een tijdje de weeën opvangen op de bal en vooral de warmte van een kersenpitkussen hielp voor de pijn in mijn rug. Ik had deze keer niet alleen pijn in mijn rug maar ook enorm aan mijn schaambeen, alsof het uit elkaar ging. Warmte hielp hier wel voor. Liggen lukte niet, rondwandelen vond ik ook maar niks.

Rond 3 uur besloot ik dat Jan naar Jo moest bellen, tussen de weeën dacht ik dat het misschien nog wat vroeg was om te bellen maar zodra er weer een wee aankwam vond ik het toch nodig dat hij meteen kwam. Ik liet Jan zeggen dat hij mocht komen en hoorde nog enkele vragen als, waar ‘waar heeft ze pijn?’ en ‘heeft ze bloedverlies?’ Ik vond het moeilijk om daarop te antwoorden, nam zelf de telefoon over maar kon niet echt meer praten en hoorde dat Jo zei dat hij ging vertrekken. Ik belde tussen twee weeën, ook nog zelf even naar Saartje, de fotograaf die erbij zou zijn om geboortefoto’s te maken en van toen was het weer concentreren op de pijn. Ik had bij ieder wee hulp nodig van Jan die tegen mijn rug moest duwen, ik kon toen geen enkele wee nog alleen aan.

Om 3u30 was Jo hier, met de student Eline en voor mij was het toen al serieus ‘actieve’ arbeid, bij ieder wee moest ik me super hard concentreren om niet op te spannen maar met kersenpitkussens, rugmassage en haptonomie lukt dit wel goed. Ik was blij dat Jo er was, want hij zorgde ervoor dat ik me volledig kon ontspannen tijdens en tussen de weeën. Al schoot er soms toch een gedachte als ‘ik krijg die baby er nooit uit’ en  ‘gelukkig ben ik toch gewoon thuis en niet in een ziekenhuis want dit doet toch echt wel pijn’ door mijn hoofd.

Ik besloot om even in ons ligbad te gaan omdat dat de vorige keer goed was gegaan maar dit was geen succes, het water was niet warm genoeg, ik kon geen houding vinden, op mijn rug liggen lukte al niet meer en ik was snel weer uit het bad en terug op de zitbal in de living.

Ik wiegelde ook wat rond in de keuken, hangend op het aanrecht met steun in mijn rug van jan. Er stond nog een ananas voor mij die ik in het weekend wou opeten om de bevalling ‘in te leiden’, Jan vond het echter beter deze pas op zaterdag op te eten, omdat hij dan wat langer had kunnen uitslapen. Ik at nog wat druiven in de keuken (iets wat ik vorige keer ook at) en ging toen terug naar de living , waar ik een tijd op de poef zat, ik had gevoel dat mijn vliezen gingen breken dus was een beetje bezorgd om de zetel,wat meteen door Jo werd opgelost met doeken.

 Ondertussen werd de tuinslang in het badje gehangen en ik zag hoe het badje heel traag vulde, en vroeg me af of dat wel zou vol geraken tegen dat ik het zou nodig hebben..tussen de weeën kon ik me daar wel zorgen om maken want ik moest en zou in dat bad bevallen. Dat leek gewoon weer veel beter en minder pijnlijk allemaal.

Tussendoor had ik heel veel dorst en ik voelde me ook wat slap soms maar had geen zin om te eten. Na een tijdje werd ik heel moe op de poef en stelde Jo voor om op handen en knieën in de zetel te gaan hangen, zo kon ik ook wat rusten tussen de weeën. Jan duwde tijdens een wee tegen mijn rug en Jo tilde de baby uit mijn bekken zodat ik minder last had van mijn schaambeen. Ik kon op dat moment al niet meer puffen, zag het niet meer zitten en vermoedde ergens wel dat ik volledige ontsluiting had. Ik had het ineens ook heel warm en zwierde al mijn kleren uit en was misselijk. Ik panikeerde soms met de gedachte dat het ergste nog moest komen (het persen vorige keer vond ik heel pijnlijk en duurde toen ook lang).

Rond 5u30 brak mijn water, wat licht meconiaal, van kleur was. Ik wist dat dit niet zo een goed teken was, maar voelde ook dat de baby er al aankwam en naar het ziekenhuis gaan geen optie meer was, de hartslag van de baby was ook de hele tijd normaal. Vorige keer waren mijn vliezen op voorhand gebroken, deze keer voelde het totaal anders. Ze braken tijdens een lichte perswee en ik voelde dat het hoofd daarmee ook meteen een stuk naar onder zakte.

Ik besloot dan snel in het bevalbad te springen rond 5u50, dat ondertussen toch gevuld was geraakt met de hulp van Eline en Saartje die met emmers het badje verder gevuld hadden. Ik ging op mijn knieën zitten voorovergebogen over de rand van het badje.

Ik denk dat ik in totaal twee, drie keer heb geperst tot het hoofd voelde staan, ik zat over de rand van het badje en hield de hand van jan vast en hield mijn andere hand op het hoofd van de baby. Ik voelde precies hoe ik moest persen om niet te scheuren en wachtte op een laatste wee om het hoofd geboren te laten worden. Ik vond dit weer een pijnlijk moment en riep dat Jo de baby eruit moest ‘trekken’. Het ging zo snel en ik zag hoe Jo nog snel blauwe handschoenen aandeed , waar ik me op dat moment in ergerde, ik wou gewoon dat hij die baby snel uit dat water pakte.

Ik moest nog een keer persen voor de schouders en toen zwom ze ter wereld, met een dubbele navelomstrengeling nog wel, ze werd met een sjaal om geboren..echt iets voor een herfstkind!       

       

Ze is geboren om 6 uur s’ morgens, een viertal uur na begin van de échte pijn en na tien minuten persen. Wat een opluchting als dat persen voorbij is! Ik had wel nog veel pijn op dat moment, net zoals bij Viktor en kon ik ze niet meteen aanpakken. Ze had ook even nodig om te bekomen door de snelle geboorte  en lag op de rand van het badje, Jan blies in haar gezicht om haar te doen ademen. Toen ik haar dan uiteindelijk oppakte en terug ging zitten in bad, weende ze en zag ik een heel lief meisje met donker haar, ik vond het ook meteen een ‘Stella’. Ze zag er heel anders uit dan Viktor. Ik had nog wel pijnlijke weeën voor de placenta geboren te laten worden en wou snel uit het badje.

 

Ondertussen was ook vroedvrouw Jolien aangekomen, die was nog opgeroepen omwille van het meconiale vruchtwater. Ik ging in de zetel zitten, zodat de moederkoek eruit kon komen, dit ging vlot na een keer persen en nadat deze volledig was uitgeklopt kon Jan de navelstreng afknippen en kreeg Stella een koordje om haar navel. Ze dronk na ongeveer 45 minuten aan de borst, dit ging weer vanzelf, een hele opluchting. Ik had gelukkig ook geen scheur, ook al woog deze baby een halve kilo meer. Toen pas voelde ik me ‘bevallen’, baby en moederkoek eruit en baby die goed gedronken had… oef!

Stella woog 3560 gr, Jolien keek haar even na en Saartje trok ondertussen foto’s. Ik had tijdens de bevalling niks gemerkt van de foto’s en ben blij dat we nu die herinnering hebben. Terwijl ik ging douchen pakte Jan Stella tegen hem voor een eerste kennismaking. Het eerst uur na de geboorte, ‘the magic hour’, was zo zalig en is zo belangrijk voor de baby’s om dan niet gestoord te worden, een belangrijk moment van hun leven waarin ik mijn baby nooit zou afgeven voor allerlei testjes en medicatie.

 Ondertussen werd het weer licht buiten en ik at nog wat pasta van de dag ervoor. Om 8u ging iedereen naar huis en werd Viktor wakker, die kon meteen in ons bed komen kijken naar zijn zusje, hij was er meteen al heel blij mee. We waren een gezin van vier, het was prachtig herfstweer buiten en Stella kon al meteen in de draagdoek op ons terras in de zon zitten dat weekend. Mooier kon het niet zijn. Er kwam ook meteen kraamhulp zodat we geen zorgen moesten maken om het huishouden.

Ik was heel blij met deze bevalling, de sfeer was zo als ik het wou, met gedimd licht, de juiste muziek, de juiste mensen erbij… een bevalling om nog lang van na te genieten! Een bevalling die ik weer helemaal zelf heb kunnen meemaken, zonder verdoving, allerlei ingrepen en mensen rond me waar ik niet voor gekozen heb en ik denk dat Stella ook wel een bofkont is om zo ter wereld te kunnen komen.

Bevallen doe je vooral zelf, maar ik zou het niet gekund hebben op een andere manier, zonder Jan en de  hulp van de vroedvrouwen van GIC. Ik kan het alleen maar aanraden.

Zwanger zijn, dat vind ik niet simpel maar nog eens bevallen op deze manier, de euforie, die lieve baby uit dat water pakken, de roze wolk, daar zeg ik geen nee tegen:)

Hier kan je het geboortverhaal van Viktor lezen.

Hier kan je meer info vinden over geboortefotografie, echt de moeite! Ik blog er later nog over.

Hier kan je meer info vinden over het Geboorte-Informatiecentrum van Geel. Ze begeleiden je gedurende de hele zwangerschap, tijdens de geboorte en de tijd erna.

first moments

baby nog 'vast' aan de moederkoek in een bakje, terwijl de navelstreng uitklopt

the magic hour

 Op Kiind las ik deze week de tekst 'bevallen in eigen kracht', Heel mooi beschreven, zoals  ik het ook beleefde.

Ze wordt deze week al vier weken, wat gaat het toch snel, daarom ligt dat mopke zoveel mogelijk op ons, in een draagdoek...vrijdag komt de kraamhulp de laatste keer, en zo is de 'kraamtijd' ook alweer voorbij...Hier kan je info vinden over een goede kraamzorgdienst, een aanrader! Je betaalt er niet veel voor (mutualiteit betaalt een stuk terug) en je hoeft je geen zorgen te maken om je huishouden.

Geboortekaartje en suikerbonen Stella

Deze zwangerschap leerde ik haken en dus wou ik dan ook als thema gaan gebruiken voor het geboortekaartje en de doopsuiker, het mocht iets persoonlijk zijn deze keer, zodat ik later tegen mijn dochter zou zeggen: ' ja mama had dat allemaal zelf gehaakt, uren werk was dat geweest' :)

Het 'haken' werd me aangeraden door mijn vroedvrouw tijdens een consultatie. Met een peuter (van toen 1 jaar) in huis en een nieuwe zwangerschap was er minder tijd voor wat te naaien dus was haken een manier om toch iets voor jezelf te doen...en ik haakte al heel wat af deze zwangerschap: slingertjes, een geel grannysquare dekentje, een kleurige stokjesdeken, een kussenhoes, een naamslinger, een omslagdoek, een Pixiemuts...dé remedie tegen zwangerschapskwalen en slechtgezindheid. Ik haakte zelfs nog toen de bevalling al begonnen was donderdagnacht, aan een dekentje dat niet meer is afgeraakt. Tijdens de vele eetmomenten kan ik daar op gemak aan verderwerken.

Rood en wit, dat zouden de kleuren worden van het geboortekaartje en de geboortebedankjes. Ik zag veel inspiratie op Pinterest: mooie pastelkleurtjes, grafische patroontjes op kaartjes, fluoaccentjes (soms wil ik gewoonweg alles) maar bedacht bij mezelf, we houden het klassiek en simpel met twee kleuren, iets meisjesachtig ook.
Het rood en wit deed me denken aan decoratie (herfs/Kerst) uit Zweden waar we in de zomer op vakantie gingen en leek me me wel gepast voor een herfstbaby.

Zo begon ik kleine vlagjesslingertjes te haken, want een geboorte, dat is 'Feest'! 

Dat vlagje kan dan samen met het kaartje op de koelkast (of in de kerstboom ofzo) opgehangen worden.
Ik gebruikte het patroontje uit het haakboekje van 101 Woonideeën maar toch werd niet ieder vlagje hetzelfde, sommige waren puntig en klein, andere wat langer, echt handwerk dus (ik kon ook nog niet zo goed haken in het begin), ik kreeg ook hulp van mijn moeder om deze klus te klaren. 

Ik maakte een 60tal slingertjes. De rest werden bruine papieren zakjes, met een wit dollie-ke (taartonderleggertje) erop gestikt of vastgezet met een houten wasknijpertje en roodwitte bakerstwine. Heel simpel en toch lief.

 De zakjes vulde ik met witte en rode suikerbonen en doosjes rozijnen voor de kleinere kindjes. De gehaakte vlagjes gingen in vierkante kalkpapieren envelopjes, ook met een strikje van bakertwine en een houten wasknijpertje. Op de dollies stempelde ik letter pet letter de naam Stella.

Het kaartje werd uitgewerkt door de schoonzus met haar grafisch talent, en zo waren we weer heel tevreden van het resultaat! Op de voorkant een foto van 'haakwerk', op de achtergrond de nodige informatie. 

Een persoonlijk Stella kaartje met leuke vlagjesherinnering. Het past echt bij haar!

 

the making of: haken, haken, haken 

  

  hoopje vlagjes

haar eigen poster

Ook Stella kreeg, net zoals Viktor,  een 'kraambezoekboek' een boek waar het bezoek wensen kan inschrijven en ik de kaartjes kan inplakken. Alles wordt netjes bijgehouden, opgeschreven want het gaat allemaal té snel.

 Het kaartje en doopsuiker van Viktor kan je hier zien. En ja voor jullie denken, amai die heeft nogal tijd om te bloggen, nee hoor ik schreef dit berichtje al rond 39 weken, toen ik nog tijd te veel had :)

Vandaag is Stella vijf dagen oud, alles gaat goed, ze zit al terug op haar geboortegewicht, eet goed en veel en is overdag een stil muizeke en s' nachts een nachtraaf, dus ligt ze voornamelijk op mij te slapen, ik was dat toch al gewoon met de dikke buik:)

 

Aja, Stella-ke krijgt héél graag babypost: ze woon in de bosstraat 101, 3500 in Hasselt :)