zaterdag 8 augustus 2015

Amsterdam

We gingen twee dagen naar Amsterdam en ik deel graag enkele leuke plaatjes met jullie.We gingen zonder kinderen, wat al een hele tijd geleden was. Heel ontspannend om eens niet te moeten sleuren met luiertas, speelgoed, twee buggies, reserve peuterbroeken enz..

 Met het boekje 100% Amsterdam (deze boekjes hebben altijd wel leuke tips) en enkele blogs zocht ik op voorhand wat leuke adresjes op, al kwamen we de leukste dingen gewoon toevallig tegen.
 We logeerden in een hotel aan de rand  (goede prijs/kwaliteit en gratis parking voor de deur) en huurden er (typische oma)fietsen om naar het centrum te fietsen. Met de fiets heb je veel vrijheid in Amsterdam, je hoeft gewoon maar mee te gaan in de grote stroom fietsers. Wat fietsen de mensen er toch snel, en dat zonder versnellingen. Je hebt er duidelijk voorrang als je op een fiets zit.

Ik was nog nooit eerder in Amsterdam. Wat ik het leukste vond waren de mooie parken en het vele groen overal in de straten. De huizen hebben leuke geveltuintjes met potten vol met planten en bloemen en gevelbankjes voor de deur. Dat zou ik thuis ook wel willen! Zelfs de woonboten hebben mooie voortuintjes.
De wijken rond het centrum waren rustig en heel leuk. Het centrum vond ik eigenlijk veel te druk.
Vooral de Pijp (Albert Cuypstraat), Oost (Javastraat), West (de Baarsjes, Bos en Lommer) en Jordaan (Haarlemmerbuurt) vond ik gezellig.

Op maandag startten we s' middags in De Pijp, in de Albert Cuypstraat waar er dagelijks markt is. Veel Marokkaanse, Turkse en Surinaamse eethuizen hier, maar ook stoffenwinkels en het mooie Sarphatipark. We aten bij de Burgermeester op de Albert Cuypstraat, wat een aanrader is. Het weer was prachtig dus lagen we erna een tijdje te zonnen in het park. Veel gezinnen met kinderen hier.
Een stukje taart aten we bij "de taart van m'n tante".

de Burgermeester
Stoffenwinkel in de Albert Cuypstraat
De Emaillekeizer
 
Sarphatipark

De taart van m'n tante

Via de Pijp fietsten we in de richting van het Oosterpark. Het park zelf wordt gerenoveerd maar het is fijn fietsen in deze buurt. We bezochten Bar Bukowski, een heel mooi cafe, met een terrasje op de stoep is het zalig zitten hier. We zaten er lang...heel lang. Gewoon omdat het kon.
Via hier gingen we naar de Javastraat, de winkelstraat van de Indische buurt. Veel multiculturele winkeltjes hier. In de vroeg avond zaten we in de avond zon in de Biertuin in de Oosterparkbuurt.
S' avonds bezochten we nog kort de Chinese wijk in het centrum (Zeedijk). Ik hou wel van drukte en bedrijvigheid in grote steden maar toch vond ik hier de rustige buitenwijken fijner dan het heel toeristische centrum met de vele coffeeshops en 'foute' toeristen.

Op de tweede dag kwamen we toevallig voorbij Bar Spek, een heel leuke plaats waar we een ontbijtje namen ( American pancakes en wentelteefjes). We aten geen ontbijt in het hotel, de stad heeft namelijk genoeg leuke plaatsen om te ontbijten. Ik vond deze Bar een heel mooie plaats en mis zaken als dit in mijn eigen stad.
We parkeerden onze fiets in het centrum aan de Rozengracht en wandelden de ganse dag door de 9 straatjes, de Haarlemmerbuurt, de vele grachten en het centrum. Ik kocht een  plastieken tafelkleed bij Kitch Kitchen en een soldenkleedje bij King Louie. Er zijn enorm veel leuke winkeltjes te vinden in deze buurt.
Kitch Kitchen
King Louie
Sukha Amsterdam
 
Veel Tony's bij Marqt (duurzame supermarkt)
&klevering

In de Haarlemmerstraat kwamen we s' middags toevallig terecht Litte Saigon, een heel lekker Vietnamees streetfood restaurant (voor ongeveer 8 euro super veel en lekker eten, ook veggie). 

Bun Ga Nuong van Little Saigon
 
 
 
 
 
 
Na heel wat gewandel deden we nog een terrasje bij cafe Thijssen, een gezellig terras in de Jordaan. Van hieruit kan je een van de markten in de buurt bezoeken. Op zaterdag op de Lindengracht en /of de Noordermarkt. Op maandag is er rommelmarkt op de Noordermarkt en de lapjesmarkt op de Westerstraat. Toen wij er waren was er jammer genoeg geen markt.
 
overal die leuke Fermob stoelen
We eindigden de lange dag in de eetwinkel Buurman en Buurman, een leuk biologisch restaurant aan het Erasmuspark waar je lekkere pizza's uit een houtoven kan eten. Ik vind dit een echte aanrader! Het is opgericht door twee vrienden die besloten het hoekpand op te knappen en om te toveren tot een eetplek voor de buurt. Er wordt vooral gewerkt met streekproducten en producten van lokale boeren.
 Veel gegeten en gedronken dat weekend, Amsterdam heeft heel veel restaurants en eethuisjes en het hoeft dus helemaal niet duur te zijn.Wat we niet deden: Het Vondelpark, een van de vele musea, rondvaart op een bootje...op twee dagen kan je niet alles doen natuurlijk. Dus gaan we zeker nog eens terug!

vrijdag 7 augustus 2015

Hoe ging het nu verder met de onderbroken nachten?

Er kwamen heel wat reacties op deze blogpost waarvoor dank.
Stella is duidelijk niet alleen met haar gevoeligheid. Kinderen zijn natuurlijk zowiezo gevoelig, kwetsbaar. Het ene kind al wat meer dan het andere. Een op vijf mensen is hooggevoelig wat ook niet weinig is.

Hoe gaat het nu met die vermoeiende nachten? Awel, ik durf voorzichtig te zeggen 'goed'!
Goed in de zin van 'ze slaapt door', zo maar ineens, na 9 maanden meerdere keren wakker worden en luid wenen. Ze slaapt sinds een week van 21u s' avonds tot 5u s' morgens. Wat een cadeau! We voelen nu pas hoe moe we werkelijk zijn..

Hoe pakten we dit nu aan? Ik ben absoluut geen fan van 'slaaptraining', een kind laten wenen, minutenregels en dergelijke maar ik voelde wel dat er 'iets' moest veranderen, dat we in een cirkel zaten.
Dus sliep ik 4 nachten op een andere kamer omdat ik merkte dat ze heel hard gehecht is aan mij en daardoor vaak contact zocht, hard weende en vaak wou eten voor troost (van mij neemt ze moeilijk een tut aan)...ze sliep die nachten in een bedje langs ons bed en werd getroost door de papa. Dit ging goed, elke nacht sliep ze wat langer door.
De nachten erop gingen we naar Amsterdam voor een leuke citytrip (waarover later meer) en sliep ze voor de eerste keer twee nachten bij mijn moeder, waar ze de eerste nacht wat zeurde en de tweede nacht doorsliep tot 6u.
Terug thuis sliep ik gewoon terug op onze kamer en slaapt ze al twee nachten van 21u tot 5u s' morgens door. Vanaf dan slaapt ze gezellig bij mij in bed tot 7u.
De borstvoeding is nu dus afgebouwd s' nachts en door de dag en ze eet het alleen nog als ontbijt en avondeten. Dit vind ik dus de gemakkelijkste periode die aanbreekt van de borstvoeding. Niet meer kolven overdag, geen stuwing meer maar een gewone constante die zo nu en dan heel handig is voor troost. Een groot verschil met de maanden ervoor.

Overdag weent ze nog wel veel, vooral uit verlatingsangst. Als ik nog maar een beetje uit het zicht ben volgt er een hardnekkig gekrijs (en ze zit jammer genoeg niet graag in een draagdoek). Dus dan zet ze de achtervolging in een razendsnel tempo in. Nu hopen dat ze vertrokken is met het slapen want ik werd een beetje bang van de verhalen van andere kinderen die pas rond 2-3 jaar een beetje begonnen te slapen s' nachts..

Stella wuift ondertussen en zegt 'daag' als ze naar bed wordt gebracht, klapt veel in de handjes en 'danst' heel graag. Ze wil graag stappen maar dat lukt alleen aan de hand. Een pittige dame!
Ik kwam nog enkele interessant dingen tegen deze week:
- De Ukkepukbeurs: een gezinsbeurs op 29 augustus in Hasselt voor natuurlijk leven en (op)voeden. Je vindt er info rond natuurlijk ouderschap, gezond leven en eten en leuke kraampjes.
-  een artikeltje over de voordelen van het 'vrij laten spelen van kinderen'
-  Een tekst van Kroost over misvattingen rondom opvoeding ( over onvoorwaardelijk opvoeden).



donderdag 23 juli 2015

Babyjurk Grace

Griet maakte een gratis patroon voor een lief babyjurkje, genaamd Grace. Haar patroon voor een babylegging werd hier al veel gebruikt om babycadeautjes te maken dus waagde ik me aan het mini kleedje. De maten gaan van 62 tot 92, ik maakte een maat 68 voor Stella. 
Je kan kiezen tussen een gerimpeld mouwtje, een plooimouw of een mouwloos jurkje.
Het jurkje is niet foutloos maar wel schattig en ik ga het patroon zeker nog eens gebruiken. Kleedjes maken voor een babydochter, zalig is dat!
 
  
  

  
  

Het stofje is een ontwerpt van Leah Duncan voor Art Gallery Fabrics. Prachtige stoffen zijn dat!

dinsdag 21 juli 2015

Een hooggevoelige baby, een uitdaging!

Stella werd 9 maanden vorige week. Dat is toch een speciale leeftijd vind ik, de duur van een zwangerschap.
Waar de zwangerschap eindeloos lijkt te duren (zeker als het een beetje afzien was zoals bij mij door bekkeninstabiliteit en al vroeg pijnlijke voorweeën), vliegt de tijd met de baby voorbij. Zeker omdat ze het tweede kind is, gaat alles sneller omdat er gewoonweg geen tijd is om stil te staan bij alle nieuwe dingen die ze kan of doet.

Stella is een snelle en een 'felle' (heeft ze van mij), ze werd met een vaart geboren en aan dat tempo is ze blijven gaan...zeer alert ter wereld komen, bewust lachen in de eerste week, heel jong rollen in twee richtingen, veel brabbelen  (zegt al een tijdje mama), al jong kruipen enz...Ze is 9 maanden nu en stond vorige week eventjes 'alleen' en stapt met hulp, ik heb het gevoel dat het alleen stappen voor een van dees is, maar stimuleer ze niet te veel daarin want dan is ze echt al een peuter in plaats van baby. 
 Of dat allemaal zo goed is voor haar is nog de vraag aangezien ze zichzelf letterlijk voorbij loopt de laatste maanden. En s'nachts moet dat dan verwerkt worden, met veel wakker worden. Inslapen gaat goed, doorslapen is een ander verhaal. De eerste maanden sliep ze enkel met een tetradoek over haar gezicht om zich af te sluiten en nu nog duwt ze haar knuffelschaapje voor haar ogen.

Ik kwam er al vrij snel (eigenlijk al tijdens de zwangerschap) achter dat ze gevoeliger is, alerter ook en actiever dan een gemiddelde baby, wat ze ook wel HSP noemen of hooggevoelig, hoogsensitief.
De eerste maanden weende ze veel en vooral heel luid, ze was snel overprikkeld en schrok snel. Ik weet dat ik meteen toen ze geboren werd dacht, amai ze kan wel héél hard wenen. Vaak ook voor kleine dingen, kou, pamper verversen, kleren uit doen, in bad gaan waren allemaal redenden voor een 'totaal uit proportie concert'. De nachten gingen de eerste 15 weken goed, maar daarna begon uit het niets het nachtelijk geween (gekrijs), Vanaf middernacht tot de ochtend werd ze ieder uur, soms ieder half uur krijsend wakker. Soms werden we er gek van.
Borstvoeding was gelukkig vaak een troost (en hielp ook voor de hechting) maar ik voelde als snel dat honger niet het probleem was. Nu op 9 maanden wordt ze nog steeds 5 keer wakker tussen middernacht en de ochtend maar het wenen is minder luid, ze is sneller te troosten ook. Ze is wat gematigder aan het worden en kan zichzelf al eens troosten. Het went ook wel, het weinige slapen, ik kan meer aan dan ik op voorhand had gedacht. 

Ook tijdens de zwangerschap zat ze geen minuut stil. Viktor bewoog ook wel veel in de buik, maar anders, meer in golven afgewisseld met slaapmomenten, hier was het een continu en onrustig gestamp tegen mijn ribben, heel moeilijk om het als aangenaam te ervaren en heel intens... ik kreeg er zeer vroeg harde buiken van die ook pijnlijk waren, Toen ze geboren was kon ik alleen maar zo opgelucht zijn, ik ben daar dagen zo blij van geweest, dat ze eruit was...waar ik bij de broer een gemis voelde van de baby die niet meer alleen van mij was. We lieten 3 echo's doen bij een gynaecoloog en bij de laatste echo kon die arts amper iets 'meten', omdat ze zo uitzonderlijk bewegelijk was, ze draaide de hele tijd rond haar as en de dokter gaf het al snel op. Ze gaf me toen het gevoel dat dat 'niet normaal' was..

Stella neemt heel snel stemmingen van anderen (vooral van mezelf) over, als ik stress had, nam ze dat meteen over en dan hielp een draagdoek ook niet veel. Ze wriemelde en weende net zolang tot ze eruit was gekropen, daar zit je dan met je mooie collectie draagdoeken en dragers. Ze hield niet van drukte (ook niet van kraambezoek) dus bleef ik 6 maanden zo goed als binnen (bij Viktor was ik er altijd op uit). Daardoor duurde de winter enorm lang voor mij. Aangezien ze in een winkel enorm hard kon wenen en de mensen naar me keken alsof ik haar mishandelde, bleef ik thuis... Ik werd dan vaak aangesproken met ' oh heeft ze honger?' terwijl ze vaak net gegeten en weer overgegeven had in de draagdoek...ik was zenuwachtig als ik ergens naartoe moest met haar.

Er waren ook wel wat medische problemen (als gevolg van spanning en stress?) zoals krampen, 5 maanden lang niet zelf kaka kunnen doen (spanning die er niet uitkan kan leiden tot vertraagde darmfunctie weet ik nu), veel reflux (ze geeft nog steeds over nu dus we zijn het al gewoon), koemelkallergie de eerste maanden, allemaal dingen die uiteindelijk met de hulp van homeopathie en osteopathie er wel allemaal uit zijn gegaan.  Gevoelige baby's hebben sneller last van die dingen.

Mijn zwangerschap was zwaar (mijn weerstand was weg en was veel ziek) en een beetje stressy en ik denk dat dat zeker heeft meegespeeld in haar symptomen. Werken gaan was zwaar en Viktor sliep pas echt helemaal door naar het einde van de zwangerschap toen hij geen borstvoeding meer kreeg. Meer en meer kinderen hebben reflux, wat volgens mij een symptoom is van de toenemende stress bij  zwangere vrouwen, altijd maar werken en blijven doorgaan,...Ik blijf een voorstander van 'rust' voor zwangeren, het is geen ziekte, maar je moet het rustiger aandoen. Ik stopte 5 weken voor de bevaldatum met werken en nam ook erna 6 maanden tijd thuis, gelukkig maar..

Ik herinner me van de laatste maanden dat ik vaak met de handen in het haar zat. Waar bij velen een eerste kind een grote verandering betekent, was dat bij ons bij het tweede kind, De eerste keer ging het me goed af, door mijn werkervaring met baby's had ik geen vragen of twijfels, liep de borstvoeding vlot en was alles een leuke ontdekking...Een band opbouwen vond ik ook moeilijker met een kind dat niet altijd gelukkig was en veel weende.
 Ergens ben ik ook een beetje opgelucht dat we hier al zijn geraakt want die 9 maanden zijn een beetje een 'waas'...als ik foto's terugkijk van toen ze een paar weken/maanden oud was, herinner ik me precies niet meer zo veel. Gelukkig schreef ik alles op in boekjes.
Gelukkig vergeet je de vermoeidheid, ooit...

Er waren heel veel leuke momenten geweest maar zeker ook heel zware, dat ik niet wist aan wie raad te vragen toen ze overdag ook veel weende...veel mensen vragen mij om raad maar aan wie moest ik dat vragen? Als je heel moe bent, zie je ook geen oplossingen.
De vroedvrouw kwam op mijn vraag rond 5 maanden nog eens op huisbezoek en dat gaf wel wat rust, ik heb dan ook echt een oermoeder-vroedvrouw, iemand met enorm veel ervaring, Ze straalt gewoon 'rust' uit (die mensen vergeet je nooit meer in je leven). Ze gaf ook aan dat Stella met enorm veel 'spanning' zat (ze wou toen steeds op haar benen staan wat niet normaal was voor haar leeftijd) en dat ze onbewust iets losmaakte, triggerde bij waardoor we elkaars gedrag alleen maar versterkten. Babytherapie zou kunnen helpen, vertelde ze..Ik heb dat uiteindelijk niet gedaan omdat ik voelde dat de hechting tussen ons wel goed zat, maar moest dat niet het geval geweest zijn, had ik dat zeker gedaan. Baby's kunnen door gehuil laten merken dat de zwangerschap of bevalling een stressvolle gebeurtenis voor hen was  ( Stella had thans een redelijk zachte thuisgeboorte, wel met een navelomstrengeling).. Inbakeren was toen tijdelijk een oplossing zodat Stella zelf wat rust vond.

Sinds ze 6 maanden is gaat alles wat beter, weent ze veel minder overdag, zit ze mee aan tafel, gaat ze halftijds naar (de beste) onthaalmoeder (gelukkig geen drukke opvang) en gaan wij ook meer genieten. Soms ga ik naar een kinesist die acupuntuur doet speciaal voor baby's, dan komt er deel spanning los bij haar en slaapt ze rustiger. Bij een klassieke arts moet je naar mijn ervaring niet zijn met dit verhaal. Ik ging een keer naar een pediater na de zoveelste nacht met geween en stond al snel met een doos Omneprazole (wat ik niet heb gegeven) terug buiten. Hij wou haar ook binnenstebuiten draaien, met stresserende onderzoeken van haar darmen, ik ben blij dat ik toen mijn gevoel gevolgd heb en dat niet heb laten doen. Een baby met spanning heeft vooral rust nodig.
De klassieke geneeskunde denkt snel in oorzaak-gevolg, wenen? dus reflux dus medicatie... zo werkt het niet altijd. De oorzaak van te veel maagzuur wordt niet gezocht. Of ze gaan aan de borstvoeding twijfelen (ahja want daar wordt toch altijd aan getwijfeld), en ik kreeg de raad kunstvoeding te geven met een kinderkoek in...niet dus.
Ik heb veel getwijfeld het laatste jaar, maar de borstvoeding werd nooit in de weegschaal gelegd. Ik weigerde daar aan te twijfelen. De natuur is niet zo dom om een melk te voorzien waar mijn kind niet goed bij zou zijn, verzekerde ik mezelf.
Ik besefte ook dat er veel moeders alleen voor staan, hoe doen die dat dan? Ik begreep ook beter dat er situaties zijn waar het uit de hand loopt, waar een baby geschud wordt ofzo..het wenen kan hard aankomen soms. Zo leer je toch weer bij, elk kind is anders.

Viktor was als eerste kind relaxter, iets voorspelbaarder ook wat het moederschap ook wat ontspannender maakte. Hij weende ook wel eens, had ook vermoeiende sprongen waar weende s'nachts nooit zo veel zonder duidelijk reden. Die nachten zijn kapotmakend. Ik ben blij dat hij als eerste kwam omdat ik anders onzeker zou zijn geworden. Al de dingen die ik wist, werkte ineens niet meer...alle adviezen en raad waarmee ik andere mama's steeds kon helpen werkten hier niet. 

Ondertussen is Stella een blije baby van 9 maanden. Ze heeft geen medische problemen meer buiten haar doorslapen, ze eet heel graag (ze kan gewoon van tafel mee-eten want knabbelt als de beste). Haar ogen zijn altijd groot open, bang om iets te missen... ik zie iets in haar blik wat ik niet goed kan omschrijven. Ik zeg altijd maar, "Stella, dat is een speciale, moeilijk uit te leggen". Er zijn mensen die haar op schoot nemen ( voor zover dat gaat want ze kruipt er binnen de paar seconden weer af) en die aanvoelen wat ik bedoel. Ze is 'anders'...ik merk dat gevoelige mensen aanvoelen wat ik bedoel. Zijzelf voelt ook goed aan bij wie ze op schoot wil en bij wie niet.

Ze is nu op de leeftijd van de verlatingsangst (ze wil niet altijd gepakt of aangekeken worden voor vreemde mensen) dus kruipt ze als een gek achter me aan, hangt ze vaak letterlijk aan mijn been.Ik heb het gevoel dat ze al van heel veel dingen bewust is, dat ze speelgoedjes veel sneller doorheeft dan haar broer, ze wil ook alleen maar spelen met zijn dingen, speelgoed dat voor haar leeftijd is, interesseert haar niks. Ze houdt enorm van muziek ('danst' al bewust) en moet zich vaak even 'opladen' op schoot, (met borstvoeding) om daarna weer aan een vaarttempo rond te kruipen. Zeer intens.

Alles gaat voorbij, alles is een fase, dat weten we ondertussen al. Je mag niet vergelijken tussen kinderen, maar als je aanpak zo een verschillend effect heeft, doe je het toch automatisch, waar je de eerste keer zo zelfzeker was, zonder vragen, twijfels, liep het hier  toch anders dan verwacht. Ik verlang naar 'tijd' voor mezelf, naar een minder intense periode met peuter  (bijna kleuter) en baby maar besef ook dat deze periode speciaal is.

Nog dit: Hooggevoeligheid of hoogsensitiviteit is geen afwijking of een ziekte maar een karaktereigeschap die bij 15 tot 20% van de bevolking voorkomt. Het is in de meeste gevallen aangeboren en lijkt vaker voor te komen bij vrouwen dan mannen. het wordt vaak verward met autisme , ADHD, sociale angst. Het grootste probleem die hooggevoelige mensen ervaren is overprikkeling. 
Binnen de gevoelige personen zijn er twee types te onderscheiden:
- de Sensatiezoeker ( ong 30 %) of High Sensation Seeker (HSS ), vaak extraverter en bewust op zoek naar nieuwe indrukken en ervaringen, ze zijn meer op de buitenwereld gericht. HSS'ers houden van spanning en avontuur en zijn bereid veel risico's te nemen. Ze laten meer van zich horen dan de Rustzoekers. Probleem kan zijn dat men vaak overprikkeld is, snel op dingen uitgekeken. Er is nood aan rust en soms aan afzondering. Dit kan verwarrend zijn voor jezelf of anderen. 
Ik heb zo een gevoel dat Stella (en ik zelf) tot dit type behoren, voor zover je al een uitspraak kan doen over zo een jonge baby. Ze komt in ieder geval zeer extravert over en heeft 'uitdaging' nodig net zoals mij. het is alleen nogal snel 'te veel'.
- de Rustzoeker ( ong 70 %) is vaak bewuster van zichzelf en anderen. Men houdt van een rustig en regelmatig leven en is minder impulsief dan de Sensation Seeker. Hij houdt niet van risico's en drukte. Ze worden vaak introvert bevonden. Probleem kan zijn dat men overspoeld geraakt, en zich terugtrekt en daardoor eenzaam kan voelen of last kan hebben van verlegenheid
.
Meer info over hooggevoeligheid kan je vinden op HSP Vlaanderen, Er is ook een zelftest voor volwassenen op deze website. Dit vond ik ook een fijn artikel over gevoelige baby's.

Hier is een super interessant tekst over de boek 'de taal van het huilen' van Aletha J Solter waarin het huilen wordt gezien als een noodzakelijke reactie op stress en dat dit huilen niet meteen moet worden gesust. Zeker eens lezen! De boek 'temperamentvolle kinderen' kan ook inzicht geven.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaring; Ben je zelf HSP? Hoeveel van je kinderen ook? Zoon of dochter? Wat hielp je gevoelige baby/kind? Wat helpt jezelf?
Ze neemt het voortouw als het op deugnieterijen aankomt (hier 8 maanden oud)
Mijn  lief meiske, als je dit kan ombuigen naar een positieve eigenschap, ga je een interessant en creatief leven tegemoet!
Ik zou niet meer zonder haar kunnen, mijn Stella.

woensdag 8 juli 2015

Popsicle Dress

Kijk, daar kreeg ik een paar uur rust, zoon ging naar de speeltuin met zijn opa en 
Stella deed een 3 uur durende voormiddag dut (wie s' nacht niet goed slaapt moet overdag bijrusten).
Tijd dus voor een klein naaiprojectje, de 'Popsicle Dress' van Homemade mini couture.
Een simpel schattig 'poppen'kleedje, leuk om te kruipen en rond de zetel te stappen. Het is wel wat ruim voor Stella, want veel babyvet heeft ze niet.

Het stofje kreeg ik cadeau van een collega/vriendin, als dank om de aanmoediging die ik haar gaf tijdens haar borstvoedingsperiode, ze geeft al 15 maanden ondertussen...het is zij die eigenlijk een cadeau verdient.
 
  

dinsdag 7 juli 2015

Kamperen Dordogne 2015

Een hoopje foto's van onze kampeervakantie met baby en bijna-kleuter aan de Dordogne in Frankrijk (Sarlat), een mooie vakantie maar écht uitgerust zijn we er niet van. 
De hittegolf (38°C) zorgde ervoor dat de kinderen overdag niet wilden slapen in de tent en kinderen die moe zijn, zijn natuurlijk ook vermoeiender. Toch blijft het een aanrader, die Toile et Bois huurtenten op een Indigo Camping, zeker in het laag seizoen is het heel betaalbaar. 
Stella sliep veel in de Quinny buggy aan de rand van het zwembad en Viktor plonste veel, vaak met kleren aan als bescherming tegen de hete zon. 
We namen het kleine babytentje weer mee, zodat Stella wat op haar gemak kon spelen zonder gestoord te worden, zo kon ze ook geen takjes of stenen opeten en hadden we even 'rust'. In tegenstelling tot haar broer, deed ze er geen dutjes in. Ze is niet zo een gemakkelijke slaper, daarvoor is ze veel te alert, altijd bang om iets te missen. 
Ze sliepen in de tent 'samen op de kamer', in de hoop dat dit er misschien ervoor zou zorgen dat Stella niet meer elke 2-3 uur zou wakker worden maar tevergeefs. Haar nachtelijke activiteit is nogal hardnekkig, al hoorde we soms dat haar broer haar kon troosten.
 We hebben geduld, veel geduld maar kijken uit naar de eerste nacht zonder geween. Overdag amuseert ze zich thans opperbest, die speciale Stella.
 
 
met kleine oogjes aan het ontbijt
 
 
het voordeel van laag seizoen: een leeg zwembad
 
dutjes in de buggy, voor draagdoeken was het veel te warm
 
 
geen vakantie zonder Flow
bbq
en toen had ze de Humo te pakken
 
Stella in haar kleine tentje
 
wegvluchten van de hitte in de campingreceptie
  
een emmer, een gieter en water, meer heeft een tweejarige niet nodig
pogingen tot 'stappen' aan de rand van het zwembad