Lotusgeboorte, over de moederkoek enzo

De placenta, een beetje vreemd onderwerp misschien om over te bloggen, zo tussen de haakwerkjes en babyspulletjes door, maar ik vind dit super interessante en ook belangrijke informatie om te weten als je gaat bevallen. 

In de meeste gevallen, (in het ziekenhuis waar ik werkte en al de ziekenhuizen waar ik stage deed als vroedvrouw) wordt de navelstreng meteen na de geboorte afgeklemd en doorgeknipt, een standaard routine die men uitvoert, maar die niet zonder gevolgen is.

 Door de navelstreng door te knippen wordt de baby gescheiden van de placenta die hem 9 maanden heeft gevoed. Naast voedingsstoffen scheidt dit orgaan ook alle vitale hormonen af, nodig om de zwangerschap te behouden en voor te bereiden op de borstvoeding. Als de geboorte nadert, voorziet het de baby van antistoffen als bescherming voor de eerste drie maanden van het leven. Er vindt een voortdurende uitwisseling van bloed plaats tussen placenta en baby, deze uitwisseling gaat nog verder nadat de baby al geboren is en de navelstreng nog aan het 'kloppen' is. 

Een grote hoeveelheid bloed zit op dat moment nog in de navelstreng en de placenta (dit is nog een groter percentage bloed bij premature baby's). Als je dan na de geboorte de navelstreng meteen doorknipt kan dit bloed niet terug naar de baby vloeien. Dit bloed behoort echter toen aan de baby en bevat belangrijke voedingsstoffen, het doorknippen kan traumatisch zijn voor een baby en de baby loopt een groot deel van essentiële stoffen (zuurstof, ijzer, hormonen, stamcellen, vitaminen, mineralen) mis. 

Als je de navelstreng laat uitkloppen, krijgt de baby nog zuurstof binnen via de navelstreng waardoor die geleidelijk kan wennen aan het 'ademhalen', wat beter is dan in een 'schok' aangewezen te zijn op de nieuwe ademhaling. Voor de gezondheid van je baby is het dus van groot belang de navelstreng te laten uitkloppen. Placentahormonen zijn ook bekend om te helpen bij het bindingsproces tussen moeder en kind in de weken na de geboorte.

Het duurt tussen 5 en 60 minuten vooraleer de navelstreng volledig is uitgeklopt, tot dan kan je gewoon afwachten. Zelfs tijdens een keizersnede kunnen artsen 1 tot 3 minuutjes wachten als je het vraagt. Deze 180 seconden kunnen jouw baby's leven veranderen. Wanneer de navelstreng niet wordt doorgeknipt, mag de baby in een rustig tempo de scheiding tussen hem en de moeder compleet maken. In 2008 bleek uit een onderzoek van twee artsen dat bij vroeggeborenen drie minuten langer wachten met het doorknippen van de navelstreng, de helft van het aantal bloedtransfusies scheelt. Er is dus geen enkele reden voor om de navelstreng door te knippen (in een situatie zonder complicaties).

Het kan dus ook anders..

Bij een halve lotusbevalling laat men de navelstreng volledig uitkloppen om hem dan pas door te knippen (er moet geen klem meer op want er zit geen bloed meer in). Het kan dat de moederkoek nog niet geboren is op dat moment. Als de placenta wel al geboren is kan deze in een doosje of doek langs de baby gelegd worden zodat die verder kan uitkloppen. 

Bij mij ging het twee keer op deze manier, de moederkoek werd snel geboren na de baby en klopte dan nog een half uur uit. Zo konden voedingsstoffen worden uitgewisseld (zie foto).

Bij een volledige lotusbevalling wacht je tot de placenta is ingedroogd en de navelstreng vanzelf afvalt (na een paar dagen), de placenta wordt dan in doeken gewikkeld en blijft verbonden aan de buik van de baby. 

'Lotusbaby's' zijn vaak de eerste tijd heel rustig en tevreden. Meestal komen ze na de geboorte niet onder hun geboortegewicht, zoals de meeste baby's en hebben ze minder met ziektes te kampen.

Als je bevalt in een ziekenhuis heb je recht op een 'geboorteplan', wat veel mensen niet weten. Je zet op papier wat je graag wel en niet wil bij het moment van de geboorte (bijv de houding waarin je wilt bevallen, geen knip, baby meteen aan de borst leggen voor er vitaminen en oogdruppels gegeven wordt enz). Hierin kan je laten weten dat je graag de navelstreng wil laten uitkloppen, het kost maar enkele minuten 'tijd', ook bij een keizersnede. 

De gynaecoloog zal je deze info niet snel vertellen, met wat geluk heb je een heel goede vroedvrouw die je informeert...ik wist deze informatie ook pas nadat ik zelf twee keer thuis beviel en kwam het, raar maar waar, in geen enkele verloskundeboek tegen tijdens mijn studies. We leerden dat zodra de baby eruit is, de navelstreng direct moet worden doorgeknipt en dat de placenta binnen één uur geboren moet zijn.

*Wie meer info wil over dit thema kan hier wat lezen. 

* In dit filmpje '90 seconds to change the world' spreekt Dr. Alan Greene voor TEDxBrussels over het uitkloppen van de navelstreng (slecht 1,5 minuten wachten) en de grote verschillen die dit zou maken voor de mens, indrukwekkend!

  moederkoek is hier al geboren en nog verbonden met Stella en ligt in een plastieken bakje zodat de navelstreng  verder kan uitkloppen

doorknippen van de navelstreng, deze voelt koud aan en kan met een koordje worden afgebonden en doorgeknipt.

De moederkoek, een levensbelangrijk orgaan dus tijdens zwangerschap en geboorte,  verdient wel wat meer respect dan zomaar onder 'ziekenhuisafval' in de vuilbak gekieperd te worden :) In veel culturen wordt de placenta geeerd en soms zelfs gezien als overleden tweelingbroertje of- zusje en ritueel begraven. De placenta van Viktor werd begraven in de tuin van mijn ouders (we hadden toen geen eigen tuin) en die van Stella zit nog in de diepvries om er een boompje op te planten.

Het laten uitkloppen van de navelstreng heeft ontzettend veel voordelen en je hoeft er niets voor te doen, het kost geen geld, het enige wat je ervoor nodig hebt is een beetje tijd, en mensen rondom je met een beetje geduld.

Hadden jullie een (halve of hele) lotusgeboorte? Werd er de navelstreng meteen doorgeknipt als de baby op de buik werd gelegd? Wat deden jullie met de placenta?

Geboorteverhaal van Stella

Ik schreef het verhaal van de geboorte van Stella op, omdat het leuk is voor haar later, omdat je zo snel alles vergeet...en omdat ik zelf heel graag geboorteverhalen lees. Ik wil ook laten zien dat bevallen ook gewoon fijn kan zijn.

De zwangerschap van Stella verliep ‘gezond’, er waren geen complicaties maar ik had heel weinig energie en het was daardoor wel een ‘vermoeiende’ zwangerschap. Ik was in het begin een paar weken heel slap met keelontstekingen tot gevolg en kreeg al snel weer bekkenpijn en veel harde buiken. De baby was ook al heel vroeg bewegelijk, wat ook vermoeiend was. Viktor was negen maanden oud toen ik zwanger werd, hij kreeg nog borstvoeding en vroeg veel aandacht. Ik heb nog nooit zo veel geslapen als deze zwangerschap.

Naar het einde van de zwangerschap werd het nog wat zwaarder. Deze zwangerschap voelde letterlijk ‘zwaar’ aan, de buik voelde heel groot alsof er een mega groot kind in huisde en af en toe had ik een beetje schrik om weer te bevallen, maar die ‘schrik’ verdween gelukkig naar het einde toe. Bij een tweede weet je hoe het voelt en besef je wel dat het gewoon  ‘effe hard werken’ is. Dat ik zou thuis bevallen stond meteen al vast, de vorige bevalling was zo goed meegevallen met de begeleiding van de vroedvrouwen van GIC Geel dat we ook nu hiervoor kozen. Ik wilde alles weer bewust meemaken op mijn eigen manier en niet zoals het in het ziekenhuis volgens allerlei ‘regels’ gaat. We gingen enkel voor drie echo’s naar de gynaecoloog en voor de rest naar het GIC, opnieuw volgden we haptonomie bij Jo. Ik vond de bezoekjes heel leuk en wou er niet aan denken dat dit misschien de laatste keer zou zijn.

Ik had de laatste weken enorm veel voorweeën, ze deden echt pijn, waren regelmatig maar werden in tegenstelling tot echte weeën niet sterker en vielen na een paar uren steeds weer stil, ik voelde wel dat ze effect hadden, dat de baby steeds meer indaalde en dat alles werd klaargestoomd voor de bevalling. Ik had enorm veel nestdrang naarmate de datum naderde, alles moest proper en opgeruimd zijn. Ik wist zeker dat ‘overtijd’ gaan geen optie was voor mijn lichaam en had het gevoel dat ik ‘heel vlot’ zou bevallen, als ik dat maar vaak genoeg tegen mezelf zei..

De weeën begonnen uiteindelijk dan écht op vrijdag 17 oktober, rond 1u30 s’ nachts, op de uitgetelde datum. Ik lag in bed maar kon, zoals zo vele nachten, niet slapen dus besloot ik nog wat te haken aan een dekentje waarvan ik het vermoeden had dat het niet meer zou afgeraken tegen de komst van de baby. Ik haakte heel wat af deze zwangerschap, als therapie tegen slechtgezindheid en vermoeidheid. Na een tijdje besloot ik om op te staan en onder wat tv te kijken. Ik timede de weeën op de Ipad met een app die ik ook bij de vorige bevalling gebruikte en ze kwamen om de 2 tot 3 minuten en werden steeds sterker. TV kijken lukte al snel niet meer. 

Na 45 minuten kreeg ik meer pijn en besefte ik dat het nu echt begonnen was. Ik zag het wel zitten om vandaag een nieuwe baby te krijgen, zo net voor een weekend. Om half 3 besloot ik Jan wakker te maken zodat hij de zitbal en het bevalbadje (dat al half opgeblazen klaarstond) van de zolder te halen. Ik zette mijn cd met bevallingsmuziek op en had hier en daar ook snel wat opgeruimd.

We hadden bij vroedman Jo op het einde van de zwangerschap nog houdingen geoefend om de weeën op te vangen en die kon ik nu proberen. Ik kon een tijdje de weeën opvangen op de bal en vooral de warmte van een kersenpitkussen hielp voor de pijn in mijn rug. Ik had deze keer niet alleen pijn in mijn rug maar ook enorm aan mijn schaambeen, alsof het uit elkaar ging. Warmte hielp hier wel voor. Liggen lukte niet, rondwandelen vond ik ook maar niks.

Rond 3 uur besloot ik dat Jan naar Jo moest bellen, tussen de weeën dacht ik dat het misschien nog wat vroeg was om te bellen maar zodra er weer een wee aankwam vond ik het toch nodig dat hij meteen kwam. Ik liet Jan zeggen dat hij mocht komen en hoorde nog enkele vragen als, waar ‘waar heeft ze pijn?’ en ‘heeft ze bloedverlies?’ Ik vond het moeilijk om daarop te antwoorden, nam zelf de telefoon over maar kon niet echt meer praten en hoorde dat Jo zei dat hij ging vertrekken. Ik belde tussen twee weeën, ook nog zelf even naar Saartje, de fotograaf die erbij zou zijn om geboortefoto’s te maken en van toen was het weer concentreren op de pijn. Ik had bij ieder wee hulp nodig van Jan die tegen mijn rug moest duwen, ik kon toen geen enkele wee nog alleen aan.

Om 3u30 was Jo hier, met de student Eline en voor mij was het toen al serieus ‘actieve’ arbeid, bij ieder wee moest ik me super hard concentreren om niet op te spannen maar met kersenpitkussens, rugmassage en haptonomie lukt dit wel goed. Ik was blij dat Jo er was, want hij zorgde ervoor dat ik me volledig kon ontspannen tijdens en tussen de weeën. Al schoot er soms toch een gedachte als ‘ik krijg die baby er nooit uit’ en  ‘gelukkig ben ik toch gewoon thuis en niet in een ziekenhuis want dit doet toch echt wel pijn’ door mijn hoofd.

Ik besloot om even in ons ligbad te gaan omdat dat de vorige keer goed was gegaan maar dit was geen succes, het water was niet warm genoeg, ik kon geen houding vinden, op mijn rug liggen lukte al niet meer en ik was snel weer uit het bad en terug op de zitbal in de living.

Ik wiegelde ook wat rond in de keuken, hangend op het aanrecht met steun in mijn rug van jan. Er stond nog een ananas voor mij die ik in het weekend wou opeten om de bevalling ‘in te leiden’, Jan vond het echter beter deze pas op zaterdag op te eten, omdat hij dan wat langer had kunnen uitslapen. Ik at nog wat druiven in de keuken (iets wat ik vorige keer ook at) en ging toen terug naar de living , waar ik een tijd op de poef zat, ik had gevoel dat mijn vliezen gingen breken dus was een beetje bezorgd om de zetel,wat meteen door Jo werd opgelost met doeken.

 Ondertussen werd de tuinslang in het badje gehangen en ik zag hoe het badje heel traag vulde, en vroeg me af of dat wel zou vol geraken tegen dat ik het zou nodig hebben..tussen de weeën kon ik me daar wel zorgen om maken want ik moest en zou in dat bad bevallen. Dat leek gewoon weer veel beter en minder pijnlijk allemaal.

Tussendoor had ik heel veel dorst en ik voelde me ook wat slap soms maar had geen zin om te eten. Na een tijdje werd ik heel moe op de poef en stelde Jo voor om op handen en knieën in de zetel te gaan hangen, zo kon ik ook wat rusten tussen de weeën. Jan duwde tijdens een wee tegen mijn rug en Jo tilde de baby uit mijn bekken zodat ik minder last had van mijn schaambeen. Ik kon op dat moment al niet meer puffen, zag het niet meer zitten en vermoedde ergens wel dat ik volledige ontsluiting had. Ik had het ineens ook heel warm en zwierde al mijn kleren uit en was misselijk. Ik panikeerde soms met de gedachte dat het ergste nog moest komen (het persen vorige keer vond ik heel pijnlijk en duurde toen ook lang).

Rond 5u30 brak mijn water, wat licht meconiaal, van kleur was. Ik wist dat dit niet zo een goed teken was, maar voelde ook dat de baby er al aankwam en naar het ziekenhuis gaan geen optie meer was, de hartslag van de baby was ook de hele tijd normaal. Vorige keer waren mijn vliezen op voorhand gebroken, deze keer voelde het totaal anders. Ze braken tijdens een lichte perswee en ik voelde dat het hoofd daarmee ook meteen een stuk naar onder zakte.

Ik besloot dan snel in het bevalbad te springen rond 5u50, dat ondertussen toch gevuld was geraakt met de hulp van Eline en Saartje die met emmers het badje verder gevuld hadden. Ik ging op mijn knieën zitten voorovergebogen over de rand van het badje.

Ik denk dat ik in totaal twee, drie keer heb geperst tot het hoofd voelde staan, ik zat over de rand van het badje en hield de hand van jan vast en hield mijn andere hand op het hoofd van de baby. Ik voelde precies hoe ik moest persen om niet te scheuren en wachtte op een laatste wee om het hoofd geboren te laten worden. Ik vond dit weer een pijnlijk moment en riep dat Jo de baby eruit moest ‘trekken’. Het ging zo snel en ik zag hoe Jo nog snel blauwe handschoenen aandeed , waar ik me op dat moment in ergerde, ik wou gewoon dat hij die baby snel uit dat water pakte.

Ik moest nog een keer persen voor de schouders en toen zwom ze ter wereld, met een dubbele navelomstrengeling nog wel, ze werd met een sjaal om geboren..echt iets voor een herfstkind!       

       

Ze is geboren om 6 uur s’ morgens, een viertal uur na begin van de échte pijn en na tien minuten persen. Wat een opluchting als dat persen voorbij is! Ik had wel nog veel pijn op dat moment, net zoals bij Viktor en kon ik ze niet meteen aanpakken. Ze had ook even nodig om te bekomen door de snelle geboorte  en lag op de rand van het badje, Jan blies in haar gezicht om haar te doen ademen. Toen ik haar dan uiteindelijk oppakte en terug ging zitten in bad, weende ze en zag ik een heel lief meisje met donker haar, ik vond het ook meteen een ‘Stella’. Ze zag er heel anders uit dan Viktor. Ik had nog wel pijnlijke weeën voor de placenta geboren te laten worden en wou snel uit het badje.

 

Ondertussen was ook vroedvrouw Jolien aangekomen, die was nog opgeroepen omwille van het meconiale vruchtwater. Ik ging in de zetel zitten, zodat de moederkoek eruit kon komen, dit ging vlot na een keer persen en nadat deze volledig was uitgeklopt kon Jan de navelstreng afknippen en kreeg Stella een koordje om haar navel. Ze dronk na ongeveer 45 minuten aan de borst, dit ging weer vanzelf, een hele opluchting. Ik had gelukkig ook geen scheur, ook al woog deze baby een halve kilo meer. Toen pas voelde ik me ‘bevallen’, baby en moederkoek eruit en baby die goed gedronken had… oef!

Stella woog 3560 gr, Jolien keek haar even na en Saartje trok ondertussen foto’s. Ik had tijdens de bevalling niks gemerkt van de foto’s en ben blij dat we nu die herinnering hebben. Terwijl ik ging douchen pakte Jan Stella tegen hem voor een eerste kennismaking. Het eerst uur na de geboorte, ‘the magic hour’, was zo zalig en is zo belangrijk voor de baby’s om dan niet gestoord te worden, een belangrijk moment van hun leven waarin ik mijn baby nooit zou afgeven voor allerlei testjes en medicatie.

 Ondertussen werd het weer licht buiten en ik at nog wat pasta van de dag ervoor. Om 8u ging iedereen naar huis en werd Viktor wakker, die kon meteen in ons bed komen kijken naar zijn zusje, hij was er meteen al heel blij mee. We waren een gezin van vier, het was prachtig herfstweer buiten en Stella kon al meteen in de draagdoek op ons terras in de zon zitten dat weekend. Mooier kon het niet zijn. Er kwam ook meteen kraamhulp zodat we geen zorgen moesten maken om het huishouden.

Ik was heel blij met deze bevalling, de sfeer was zo als ik het wou, met gedimd licht, de juiste muziek, de juiste mensen erbij… een bevalling om nog lang van na te genieten! Een bevalling die ik weer helemaal zelf heb kunnen meemaken, zonder verdoving, allerlei ingrepen en mensen rond me waar ik niet voor gekozen heb en ik denk dat Stella ook wel een bofkont is om zo ter wereld te kunnen komen.

Bevallen doe je vooral zelf, maar ik zou het niet gekund hebben op een andere manier, zonder Jan en de  hulp van de vroedvrouwen van GIC. Ik kan het alleen maar aanraden.

Zwanger zijn, dat vind ik niet simpel maar nog eens bevallen op deze manier, de euforie, die lieve baby uit dat water pakken, de roze wolk, daar zeg ik geen nee tegen:)

Hier kan je het geboortverhaal van Viktor lezen.

Hier kan je meer info vinden over geboortefotografie, echt de moeite! Ik blog er later nog over.

Hier kan je meer info vinden over het Geboorte-Informatiecentrum van Geel. Ze begeleiden je gedurende de hele zwangerschap, tijdens de geboorte en de tijd erna.

first moments

baby nog 'vast' aan de moederkoek in een bakje, terwijl de navelstreng uitklopt

the magic hour

 Op Kiind las ik deze week de tekst 'bevallen in eigen kracht', Heel mooi beschreven, zoals  ik het ook beleefde.

Ze wordt deze week al vier weken, wat gaat het toch snel, daarom ligt dat mopke zoveel mogelijk op ons, in een draagdoek...vrijdag komt de kraamhulp de laatste keer, en zo is de 'kraamtijd' ook alweer voorbij...Hier kan je info vinden over een goede kraamzorgdienst, een aanrader! Je betaalt er niet veel voor (mutualiteit betaalt een stuk terug) en je hoeft je geen zorgen te maken om je huishouden.

Vroedvrouwendag

Vandaag, 5 mei, is het Internationale Dag van de Vroedvrouw! 

Een vroedvrouw bezoek je niet zomaar snelnel voor een routine check-up maar ze maakt écht tijd voor u en uw gezin, en dit van voor de geboorte tot de baby 1 jaar oud is. Het gaat er heel anders en gemoedelijker aan toe dan bij een gynaecoloog die vooral is opgeleid om 'problemen' te detecteren en op te lossen. Een vroedvrouw kijkt vooral naar het 'normale'. Een ideale aanvulling dus van de controles bij de dokter. Ik ga zelf voor drie echo's naar een dokter en ga voor de rest op controle bij vroedvrouwen. 

Een consultatie bij een vroedvrouw duurt al snel een uur en gaat er echt relaxt aan toe, geen wachttijden in een drukke wachtzaal, je wordt niet als een nummer behandeld, je moet niet op zo een ellendige tafel gaan liggen, je wordt niet 'bang' gemaakt, geen peperdure rekening, geen standaard procedures,...

Ik zou niet meer zonder vroedvrouwen kunnen tijdens de zwangerschap, bevalling en erna, ook al heb ik zelf niet zo veel vragen, is het toch steeds de moeite om op consulatie te gaan. 

Ik ging naar een geboortehuis met onder andere vragen rond draagdoeken, thuisbevallen, afkolven op het werk, starten met vaste voeding, borstvoeding tijdens zwangerschap, de zin en de onzin van allerlei 'standaard' testen, anticonceptie, vaccineren enz... Je kan er met al je vragen terecht, en dat gevoel heb ik persoonlijk veel minder bij een arts. Ik heb al snel het gevoel dat ik dan een 'domme' vraag stel en dat er tijdsdruk meespeelt.

Ken je iemand die zwanger is of moet bevallen en met vragen zit? Stuur ze dan naar een vroedvrouw voor een écht goede, persoonlijke begeleiding van alles rondom zwangerschap en geboorte. 

Via deze link kan je een vroedrvrouw op zoeken in je buurt: http://www.vlov.be/vroedvrouwen/Zoek_een_vroedvrouw_in_de_buurt/

Begeleiding door een vroedvrouw? Je zal er geen spijt van krijgen! De wereld zou er volgens mij zo veel beter uitzien als iedereen een persoonlijke vroedvrouw naast zich had, tijdens de zwangerschap en eerste babytijd :)

Geboorteverhaal Viktor

Ik schreef een geboorteverhaal en twijfelde om het hier te posten omdat het toch ook wel iets heel persoonlijk is. Aan de andere kant hoort bevallen gewoon bij het leven en wil ik dit verhaal met jullie delen, misschien kan het anderen inspireren om het ook eens op 'n 'andere' manier te doen. Bevallen hoeft niet schrikwekkend te zijn, maar kan ook eenvoudig en normaal zijn.
Ik wil ook reclame maken voor 'de vroedvrouw' omdat dat dé persoon is die iedere vrouw nodig heeft voor, tijdens en na een zwangerschap. Ik vertel het tegen iedere zwangere, omdat ik merk dat men meer info en begeleiding nodig heeft dat datgene wat de gynaecoloog je vertelt. Een gynaecoloog is een specialist, gespecialiseerd in de zwangerschap die bijvoorbeeld extra opvolging nodig heeft. De vroedvrouw is gespecialiseerd is de opvolging van de normale zwangerschap, bevalling en kraamperiode. Je gaat volgens mij ook naar de huisarts en niet meteen naar een NKO arts als je verkouden bent:)

Ik zelf ging voor de opvolging zowel naar een dokter (voor onder andere drie echo's) als naar vroedvrouwen en vond die combinatie ideaal, de dokter voor de medische zaken, de vroedvrouw voor je verhaal te doen en al je vragen te stellen. Een consult bij een vroedvrouw wordt trouwens 100% terug betaald door de mutualiteit, iets wat velen niet weten. Voor meer info wat een vroedvrouw voor jou kan doen : klik hier (website van de vlov).

Hieronder ons verhaal, voor wie het niet zo heeft op bevallingsverhalen, kan deze post gewoon overslaan.

Van zodra de roze streep op de zwangerschapstest verscheen wist ik dat ik thuis wou bevallen. Als vroedvrouw had ik genoeg ervaring in het ziekenhuis opgedaan om te weten dat het daar voor mij geen ‘veilige’ plaats is om te bevallen. Veilig in de zin van rustig, op gemak je eigen ding kunnen doen. Thuis bevallen intrigeerde me ook maar ik wist niet zeker of ik dat wel zou aankunnen, ik vond mezelf te flauw daarvoor. Rond 5 weken zwangerschap ging ik ging op zoek naar vroedvrouwen en kwam bij het GIC in Geel terecht. Voor echo’s ging ik naar de gynaecoloog. Na een goede zwangerschap en onder andere haptonomische begeleiding bij vroedman Jo was ik naar het einde van de zwangerschap super relaxt en  goed voorbereid om te bevallen. Ik stopte een maand voor datum met werken en gebruikte mijn tijd om goede boeken te lezen over thuis bevallen en naaide en knutselde de laatste babyspullen in elkaar. Er was geen angst om te bevallen. Iedereen vroeg me naar het einde toe of ik het nog niet beu was, maar ik genoot van de laatste weken en voelde me heel goed.

Op zaterdag 30 maart, een dag voor de bevalling, voelde ik, achteraf gezien, dat er iets ging gebeuren. Ik was 39 weken en 5 dagen ver en wist dat het niet zo lang meer kon gaan duren, al moest de baby voor mij er nog niet meteen uit. We hadden het nog heel gezellig samen en ik genoot van de vrije tijd. Voormiddag gingen Jan en ik nog naar de stad, ik al ‘waggelend’, want ik had al sinds vroeg in de zwangerschap serieuze bekkeninstabiliteit. Ik voelde dat zijn hoofd al laag zat. We aten in de Coeckepanne, iets wat ik nog wou doen, voor de baby er zou zijn er vanuit gaan dat je dan niet meer kunt gaan uit eten. Namiddag was ik ineens heel moe en deed een lange middagdut, we deden nog boodschappen en ’s avonds keken we een grappige film (Ted). Om 21u braken mijn vliezen. Niet in een plons maar in kleine beetjes. Als ik ging zitten voelde ik zijn hoofd bewegen en kwam er een beetje helder vruchtwater, als ik rondliep kwam er niks dus twijfelde ik of het wel degelijk gebroken was. Gek dat je zelfs als vroedvrouw nog kan twijfelen aan zoiets, want het was wel duidelijk vruchtwater. Ik dacht er verder niet bij na en ging slapen. Ik was niet zenuwachtig of bang, eerder nieuwsgierig naar de volgende nacht en dag. Die nacht sliep ik eens een hele nacht door, iets wat al weken moeilijk ging door mijn pijnlijk bekken en maagzuur. De baby gunde ons veel rust die zaterdag en was zelf nog heel actief in de buik.

Op Pasen, zondag 31 maart, verloor ik om 6u s’ morgens duidelijk meer vruchtwater, deze keer had ik geen twijfel maar ik ving het toch op in een glas, om het later aan de vroedvrouw te tonen. Ik hoopte dat de weeën snel zouden beginnen omdat ik niet naar het ziekenhuis zou willen gaan met gebroken vliezen en geen weeën. Om stipt 9u begonnen de weeën om de drie minuten, ze duurde een minuut. Ik timede de weeën met een applicatie op de I-pad en nam mezelf voor om na een uur de vroedvrouw te bellen om te laten weten dat het begonnen was.De contracties kwamen super regelmatig en waren goed sterk. Ik vond het wel spannend en maakte de living gezellig en zette overal verwarming op. Ik kon nog veel lachen en praten tussen de weeën en had nog geen hulp nodig.  Ik kom me behelpen op de bal, in de zetel, in de schommelstoel, rondwandelend...

Om 10u heb ik vroedvrouw Lieve gebeld die voorstelde om tegen 12u te komen kijken. Jan maakte tegen de middag macaroni, zodat we iets hadden om te eten als de baby er zou zijn. Ik wou graag in bad maar besloot te wachten tot de vroedvrouw er zou zijn, want ik was niet zeker of het ’n goed idee was om zo vroeg al in bad te gaan.

Tegen 12u45 is Lieve aangekomen en vroeg ik of ik in bad mocht gaan liggen en het antwoord was ‘ge moogt alles doen wat ge wilt’. Ze zei me dat ik nog meer in de endorfines moest gaan en vroeg me ook of ze moest blijven of naar huis gaan. Ik wou eerst in bad gaan en dan kijken hoe het zou gaan want ik had het gevoel dat de weeën toch al wel sterk waren en ik wist dat ze 40 minuten moest rijden. Goed dat ik ze niet had weggestuurd. De weeën werden serieus sterker in bad. Ik vond de pijn fel lijken op pijn van mijn regels maar vond het ook wel goed te doen. Tijdens de wee had ik de nood om veel geluid te produceren, ik herinner me dat ik tussen weeën tegen Jan zei dat het allemaal veel erger is dan het lijkt en dat was het ook. Het volume geluid stond niet echt in verhouding met de pijn die ik voelde, het was gewoon een manier om een wee door te komen. Ik heb druiven gegeten in bad en gaf de druiven terug aan Jan als ik pijn kreeg, anders zou ik ze plat pitsen. Het was een heel gezellig moment en we vroegen ons af of de baby nog voor vandaag zou zijn, maar gingen er eigenlijk van uit dat hij toch op de uitgerekende datum, 1 april zou komen.

Verslag Lieve: 13u: contracties blijven goed doorkomen, iets minder frekwent. Tine beweegt veel, wiebelt en schommelt, is tussenin helder, maar maakt veel minder oogcontact.

Na een uurtje wou ik liever uit het bad, omdat het niet veel meer afdeed, dus ging ik in de living een beetje rond waggelen, op de bal zitten, op de bal wiegelen, op de zetel hangen met mijn knieën op een matrasje, ik wou iedere wee iets anders doen en voelde dat elke wee mee pijn deed dan de voorgaande. Lieve was al die tijd, breiend, aanwezig maar niet opvallend, ze kwam af en toe eens kijken en vroeg of ze iets kon doen, wat op dat moment nog niet nodig was. Ze at van Jan zijn macaroni.

Verslag Lieve: 14u: Tijdje in bad gelegen, maar heeft meer nood aan beweging. Tijdje in bed op zij en handen en knieën, Tine beweegt veel met bekken en zoekt telkens voor andere houding, nu weer in living op de bal, met de bal, voor de bal, elke wee iets anders. Veel rugpijn. Tussenin heel helder, dan weer afgesloten en weinig oogcontact.

Jan duwde op mijn rug, gaf kersenpitkussens en mocht soms gewoon niks doen van mij.  Volgens mij kwamen toen de endorfines want ik herinner me niet meer alles vanaf dat moment. Ik at een banaan tegen de honger en ’n beetje later was ik misselijk en had ik het gevoel dat ik moest overgeven, ik zag het ineens niet meer zitten. Mijn verstand nam het een paar seconden over en ik verloor de controle en vroeg om een inwendig onderzoek, want ‘als ik nog maar 1 cm ontsluiting zou hebben, ik naar het ziekenhuis zou willen gaan’.

Om 15u deed Lieve een inwendig onderzoek en had ik 5-6 cm ontsluiting en een verstreken hals en ingedaald hoofd. Ik had weer wat hoop maar wist ook dat het ergste nu nog zou komen. Pijn in mijn buik had ik niet, ik voelde vooral het hoofd duwen in mijn onderrug, ik veronderstel dat dat rugweeën waren wat ik voelde. Ik vond geen goede houding meer in de living en de vroedvrouw stelde voor om even in de slaapkamer op bed te liggen zodat ik tussen de weeën wat kon ‘rusten’. Dat klonk zo geweldig, dat woord rusten, dat ik meteen instemde.

Verslag Lieve: 15u: contracties tijdelijk wat minder, Tine kreeg het moeilijk en had zin om het op te geven, had schrik dat er nog geen werk verricht was. Daarom vaginaal onderzoek op haar vraag. Tine is terug veel helderder, wel goed in zichzelf tijdens een wee.

Ik lag op bed en Lieve masseerde mijn rug tijdens de wee, ik had enorme drang om mijn benen te strekken, vermoedelijk doordat het hoofd zakte, waardoor ik mijn voeten heel hard op haar heupen duwde. Ik had lange rustpauzes tussen de weeën. Achteraf gezien denk ik dat ik hier al bijna volledige ontsluiting moet gehad hebben want ik had toen ook al drukgevoel. Lieve zorgde ervoor dat ik niet panikeerde tijdens de weeën, ik denk dat dit het moeilijkste moment geweest is tijdens de arbeid. Ze zei me niet aan de volgende wee te denken en te profiteren van de pauzes tussenin. Ik zei tegen haar dat ik in mijn opblaasbad wilde bevallen waarop ze Jan de boodschap gaf dit dan ook maar meteen te installeren. Ik weet eigenlijk niet wat Jan op dat moment aan het doen was, hij kon in ieder geval niet zo veel meer voor mij doen toen. Het badje stond gelukkig al een week opgeblazen klaar in de babykamer. Lieve sms-te toen met de tweede vroedvrouw (denk ik).

Terwijl ik naar de wc ging rond 16u45 en duidelijk zelf het hoofd voelde zakken, was Jan in de weer met de tuinslag en het badje, iets wat nog niet zo simpel ging. Lieve had ondertussen Hannelore, de tweede vroedvrouw verwittigd om door te komen.

Rond 17u kon ik in het badje in de living, wat de eerste seconden geweldig was, maar na een paar minuten een beetje een tegenvaller want ik had persdrang en totaal geen zin om te persen. Ik ging op mijn rug liggen en probeerde toch mee te persen maar vaak pufte ik de weeën weg, puur uit tegenzin. Ik had geen zin meer in pijn en ik had niet echt het verwachtte gevoel van opluchting. En als ik niet mee duwde kwam er ook geen persdrang dus deed ik liever niks. Ik denk dat de baby ook nog niet klaar was om eruit te komen. Zijn hartslag is altijd goed gebleven en werd ’n paar keer die dag gecontroleerd met de Doptone. Ik was blij dat ik niet aan de monitor lag in een bed.

Even later, rond 17u30, kwam ook Hannelore onopvallend aan. Ik was ondertussen serieus luidruchtig geworden, de buren waren die dag gelukkig niet thuis wat ze zouden me zeker gehoord hebben. Tussen de weeën door was ik vrij helder en kon ik nog vragen stellen als ‘nu is het ergste toch voorbij?’ en ‘ hoeveel ontsluiting zou ik nu hebben?’ en ik vroeg aan Jan of het nog wel ging met hem, hij zat er naar mijn gevoel wat bleek bij. Jan kon op dat moment niet veel meer doen voor mij buiten er gewoon langs zitten. Van samen in het bad gaan om te bevallen was op dat moment geen sprake meer. Tijdens de wee produceerde ik alleen maar (veel) geluid. De bel ging nog omdat mijn ouders voor de deur stonden met een fruitkorf voor Pasen, Lieve is die dan gaan aannemen aan de deur en liet ze weten dat het stilletjes begonnen was. Ik was echt lastig dat ze net nu een fruitkorf moesten brengen en wou niet gestoord worden.

Verslag Lieve: 16u45: beginnende druk. Hannelore verwittigd. 17u15: blijvend drukgevoel, Tine duwt mee op gevoel. 17u30: aankomst Hannelore, Tine voelt het kindje zitten op 3 cm van de uitgang.

Rond 19u, na zeker anderhalf uur te liggen persen op mijn rug bleek dat niet de meest efficiëntste houding en stelden de vroedvrouwen voor om van houding te veranderen en op de baarkruk langs het badje verder te persen, de baby had de zwaartekracht nodig om geboren te worden. Ik zag die baarkruk staan en vond het eruit zien als een marteltuig. Ik had zelf gevoeld dat het hoofd niet ver meer zat, maar voelde ook niet veel vooruitgang. Uit het bad komen zag ik totaal niet zitten dus dan maar op handen en knieën leunend op de rand van het badje.

Verslag Lieve: 18u30: Druk wordt sterker en sterker, maar Tine ziet het niet altijd zitten om te persen. Zij zucht door verschillende weeën heen. Ze ligt achterover in bad en wil niet van houding veranderen. 19u: het hoofdje zit aan de uitgang, voorgesteld om toch van houding te veranderen. Tine drukt verder op haar knieën, maar voelt er zich nog niet klaar voor.

Met een hand hield ik Lieve haar hand vast en met de andere hand voelde ik hoe het hoofd verder zakte en weer terugging. Ik vond het heel frustrerend dat hij terug naar binnenging en zag het totaal niet meer zitten. Ik riep dat ze mochten knippen (en ik meende dat op dat moment), maar daarop werd (gelukkig) niet ingegaan. Lieve zei dat ik tegen de baby moest praten en zeggen dat hij eruit moest komen en ik kon alleen maar kwaad zijn op het kind en zei dat het niet meer terug mocht gaan. Achteraf was dat wel grappig.Op handen en knieën voelde ik meteen dat dit wel hielp maar vond de pijn serieus tegenvallen, ik dacht aan al die vrouwen die in het ziekenhuis op hun rug moeten bevallen op een verlostafel en was blij dat ik dat niet zo moest doen. Ik was blij dat ik zo veel geluid mocht maken want zonder zou ik het niet gekund hebben.

Toen ik de kop voelde ‘staan’ nam ik nam al mijn kracht bij elkaar en om 19u10 werd Viktor in een beweging, in een duw geboren, hij ‘schoot’ echt ter wereld in het badje. Ik had mijn ogen toe en kon alleen maar aan de pijn denken. Ik had geen behoefte om hem meteen uit het water te vissen. Het was de ergste pijn de ik kende, was er niet goed van en even alleen met mezelf bezig. Hannelore was ondertussen foto’s aan het nemen. Die laatste tien minuten persen op handen en knieën leken wel uren maar waren achteraf maar enkele minuten.

Ik hoorde Jan zeggen, ’Oh tis ne schone’ en dat stelde me wel gerust en toen besefte ik ineens dat ik niet zomaar zo veel pijn had gehad maar dat er ook nog iets positief aan vast hing en dat er net een baby geboren was in dat badje! Ik was dat helemaal vergeten. Ik deed mijn ogen open en voor mij lag in de armen van Lieve en Jan een blauwe schattige mooie baby. Ik was nog steeds n’ beetje in paniek door de pijn en was niet meteen overtuigd dat alles goed met hem was. Lieve controleerde zijn hartslag aan de navelstreng en overtuigde me dat alles goed was, dat hij alleen n’ beetje tijd nodig had om te beginnen ademen. Ik probeerde hem tot wenen te krijgen door aan zijn voeten te zitten en toen dat ook gebeurde was de meeste pijn ook al vergeten. Ik was er wel van overtuigd dat ik super hard gescheurd zou zijn, doordat ik hem in een keer eruit geduwd had en dacht dat de ravage enorm zou zijn. Al kon me dat op dat moment weinig schelen. Het enige wat ik dacht was, oef dat hoofd is eruit. De pijn van de weeën was ik de dag erop al meteen vergeten maar voor de pijn van het persen heeft het toch een paar dagen geduurd eer ik die vergeten was.

Ik mocht uit het badje met Viktor in een handdoek in de zetel gaan zitten en werd nagekeken en wat bleek, geen scheur, niks. Nog een grotere opluchting voor mij. De moederkoek volgde al heel snel daarna en ook deze werd vlot en proper geboren, na een laatste keer pijnlijk persen. Er was amper bloedverlies. De navelstreng bleef nog pulseren en de moederkoek werd in een doek gedraaid en langs Viktor gelegd, hij heeft nog een hele tijd nageklopt. Toen hij niet meer klopte en dun en koud was geworden, heeft Jan hem doorgeknipt en werd de navelstreng met een koordje afgebonden (geen navelklem).

Rond 20u at Viktor voor de eerste keer van de borst en werd daarna nagekeken door Hannelore. Hij woog 3 kg en kreeg Apgar 7-10-10. Daarna at ik aan tafel nog macaroni die Jan die middag maakte, alsof er niks gebeurd was. Ik voelde me superfit. Lieve typte ondertussen het verslag. Na een douche kwamen de ouders nog langs in de slaapkamer om Viktor te bewonderen en de eerste nacht keek ik uren naar het mooie manneke langs ons in bed. Hij dronk ook de eerste nacht al goed, gaf soms wel wat slijmen over. Hij kwam super proper ter wereld en rook heel goed. Geen bloederige toestanden. We hebben hem de eerste dagen niet gewassen en geen kleren aan gedaan. De borstvoeding kwam zo snel op gang.

Alles was vanzelf gegaan, in ons eigen huis zonder gestoord te worden (buiten dan die ene keer dat de bel ging voor de fruitkorf). Helemaal zoals ik het wilde zonder  tijdsdruk, Syntocinon infuus, antibiotica, monitoring, inwendige onderzoeken, episiotomie, stress, epidurale verdoving, vreemde mensen, geuren en geluiden in de kamer én met de beste vroedvrouwen en Jan erbij.  Weeën begonnen om 9u ’s morgens, bevallen om 19u ’s avonds, niet slecht voor een eerste kind.

De week die erop volgde was zalig dankzij dagelijks bezoek van de  geweldige vroedvrouwen Lieve, Jolien, Hannelore en vroedman Jo en  hulp van ‘n lieve kraamverzorgster Amy. Een echte roze wolk.

Ik was thuisbevallen: Yes!

Op 5 mei is het internationale vroedvrouwendag! Wil je zwanger worden? Ben je al zwanger of net bevallen? Dan heb jij een vroedvrouw nodig!. Een vroedvrouw zoeken in je buurt? klik hier. Voor meer info over de vroedvrouwen waar ik ging voor begeleiding: klik hier.